Diagnose burn-out, wat nu?

Diagnose burn-out: Jee dat is niet mis. Zo zat ik enkele jaren geleden bij de huisarts. Nadat ik op mijn werk rond een uur of 11, opkijkend naar mijn manager aan hem vroeg, ben je alleen, of met zijn 3en?

Ik had het gevoel dat het kaarsje langzaam uitging. Opgebrand voelde ik mij.
Gelukkig nam mijn huisarts mij en mijn klacht heel serieus. Ik zat daar (het was een vrijdag ochtend) en vroeg na mijn gesprek aan hem, en werken? Kan ik maandag gewoon weer aan het werk? Hij keek mij daarop wat vreemd aan en gaf mij het dringende advies om mijzelf ziek te melden met de mededeling dat hij me de week erop weer wilde zien.

Eindelijk had ik het gevoel dat ik rechtmatig ziek mocht zijn. Want ja, ziek zijn dat kwam in mijn woordenboek eigenlijk niet voor. Ziek ben ik pas als ik met dikke koorts in bed lig en niet meer op of om kan of als ik lichamelijk iets mankeer waardoor ik mijn werkzaamheden niet meer kan uitvoeren.

Zo kreeg ik dus min of meer van mijn huisarts de opdracht “je bent ziek¨! Wat er toen gebeurde snap ik nog steeds niet helemaal (is het eigenlijk wel nodig om alles te snappen?). Toen ik eindelijk mocht toegeven aan mijn vermoeidheid heb ik geslapen, geslapen en nog eens geslapen, weken achtereen.
Als ik wakker was, was ik niet echt in staat iets te ondernemen en hing ik als een vaatdoek op de bank, mezelf voortslepend door de dag.

Ook draaide ik in een kringetje rond, want voor mijn gevoel lag mijn burn-out aan van alles en iedereen, behalve aan hoe ik in het leven stond.

Na een aantal weken en heel erg veel slapen verder, vond ik het welletjes geweest en heb ik mijzelf die spreekwoordelijke schop onder mijn kont gegeven. Want ziek zijn dat is niets voor mij, ik wil kunnen bewegen, spelen en creatief bezig kunnen zijn.

Dus ik begon weer wat beter voor mijzelf te zorgen. De eerste stap was een normale gezonde maaltijd op tafel en dat iedere dag. Zo kwam langzaam de energie weer een beetje terug. Toen ben ik opzoek gegaan naar een manier om mijzelf uit deze burn-out te halen. Ik vond daarbij begeleiding van een ontzettend goede psychologe die mij de weg liet volgen van mijn gevoel. Langzamerhand kwam ik erachter dat ik alles wat er in mijn omgeving gezegd werd, of dit nu wel of niet voor mij bedoeld was, wel heel persoonlijk nam en ik het mij erg aantrok als anderen er een potje van maakten. Dit oververantwoordelijke gevoel maakte dat ik mij al heel erg snel aangesproken en gekwetst voelde. Ik zag het eigenlijk zo, dat alles wat er gebeurde of voorviel mijn schuld was.

Kortom, ik was mijzelf en mijn weg volledig kwijtgeraakt.

Na overleg met mijn psychologe heb ik toen besloten me aan te melden voor een basistraining Innerlijk Kind. Daar zat ik dan 3 weken later (op mijn verjaardag), in een Innerlijk Kind basisweekend. Wat me daar overkwam is met geen pen te beschrijven. Ik wist meteen, als ik sterker en stabieler uit deze burn-out wil komen dan moet ik hier zijn. Alles wat ik daar geleerd heb, heeft mij gebracht tot waar ik nu sta en heeft mij als persoon gemaakt wie ik nu ben. Stabiel en in staat om, als het moeilijk is, de juiste “tools” te gebruiken om er heel snel weer bovenop te komen.

Wil jij weten hoe jij de balans in je leven weer kunt herstellen? Kom dan naar mijn workshop “Innerlijk Inzicht” en ervaar zelf hoe het is om die inzichten te krijgen die in jou zitten en waarmee jij verder kunt.

Met mijn zelf ontwikkelde methode laat ik jou ervaren wat er zich in jou afspeelt en hoe je hiermee aan de slag kunt.
Lees hier, meer informatie over mijn workshop en hoe je, je daarvoor kunt aanmelden.

Commentaar Toevoegen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *