Blijf jij tijdens je vakantie vertrouwen op je intuïtie?

Vandaag precies één jaar geleden stapte ik, samen met mijn partner Edwin in het vliegtuig voor, tot nu toe wel, mijn grootste reis ooit.

Dat was een hele stap met, voor ons beiden, veel emotionele kanten. Wij hadden besloten om voor 7 weken naar Australië te gaan. Best een redelijk kostbare vakantie en dat terwijl wij voor de komende periode van onze spaarcenten zouden moeten zien rond te komen omdat Edwin in mei de keuze had gemaakt om zijn baan op te zeggen en voor zichzelf te beginnen als webdesigner.

Nu ben ik gelukkig niet bang aangelegd en heb ik een redelijk goed vertrouwen in het universum dat alles goed voor mij op zijn plaats valt. Ondanks dat zijn er toch zeker de nodige spannende en onzekere momenten geweest die mij telkens weer uitdaagden om te blijven vertrouwen op mijn intuïtie.

Mijn drive om perse afgelopen zomer naar Australië te willen was er een die voor mij heel erg belangrijk was. Ik zou namelijk eindelijk na een half jaar mijn dochter weer in levende lijve terugzien en kunnen omarmen.
Zij was in januari naar Australië vertrokken voor een tijdsduur van 3 maanden maar al na 2 weken belde ze mij met de mededeling dat zij had besloten om nog 1 jaar langer weg te blijven.

Dat raakte mij diep en ik viel dan ook even stil aan de telefoon want ja, hoe zeer ik het haar ook gunde, ik moest nu ineens wel heel erg hard gaan loslaten.
Plotseling besefte ik dat ik haar besluit best moeilijk vond. Alle stappen die zij tot nu toe in haar leventje had gezet, had ik altijd als “gewoon” beschouwd. Het hoorde bij het opgroeien en ik voelde daar niet heel veel bijzondere emoties bij. Ik vond het altijd mooi en was blij als zij weer een volgende fase van haar leven inging. Maar nu, nu was het echt even slikken voor mij.

Dochterlief, gevoelig als ze is en recht voor zijn raap, nog doodleuk vragend door de telefoon, “moet je nu huilen mam”? Maar mam hield zich groot en deed haar best om niet te huilen maar mijn lichaam reageerde heftig op haar besluit. Mijn keel kneep dicht en er kwam een akelige leegte over mij heen. Ik besefte mij dat zij niet meer terug zou komen als mijn kind maar als een volwassen vrouw, voorop gesteld dat ze überhaupt nog wel weer thuis zou komen. Wat kunnen zulke oergevoelens dan diep zitten en blijven hangen.

Toch zag ik ook de mooie kant van haar besluit, want tja, als zij daar blijft, hebben wij een mooie reden voor een prachtige vakantie. Dus dat werd geregeld.

Bij die beslissing speelde voor ons natuurlijk ook het gegeven dat Edwin had besloten zijn baan op te zeggen. Dat was een behoorlijk onzekere sprong in het diepe zonder vast inkomen. Dat stond voor ons gevoel lijnrecht op het maken van zo’n verre en zeker niet goedkope reis. Desondanks hebben wij besloten om de reis te gaan maken met het vertrouwen daarbij dat alles uiteindelijk goed komt. En wat hebben we genoten daar “Down Under”.

Het was ook een reis met uitdagingen waarbij wij telkens onze intuïtie nodig hadden om te bepalen hoe met de situatie om konden gaan. De eerste uitdaging begon voor ons al gelijk op Schiphol.

Medewerker incheckbalie: Meneer, mevrouw, u mag maar 1 koffer inchecken, kregen wij te horen.
Wij: Hu, hoe bedoelt u 1 koffer? Wij hebben speciaal nog gebeld met de vraag of we 2 koffers mochten inchecken en dat was geen probleem.
Medewerker: Nou er staat hier echt maar 1 koffer, kunt u niet alles in die ene koffer stoppen en de rest wat niet past hier achter laten?
Wij: Nou nee, dat kan niet.
Medewerker: Dan moet u bij betalen.
Wij: Nou nee, dat doen we niet want, wij hebben speciaal gebeld.
De medewerker keek nog eens op en vroeg ons: Hmm, heeft u alleen deze kleine koffer en de gitaarkoffer extra en verder geen grotere handbagage dan de rugzakken?
Wij: Ja mevrouw dat klopt.
Medewerker: O dan check ik deze 2 wel in als handbagage dan gaat het wel.
Wij: Dank u mevrouw.

Daarna dachten wij dat alles in orde was en gingen wij door de douane.
En inderdaad alles ging goed tot dat we bij de gate stonden om te boarden. Edwin zat al bijna in het vliegtuig.

Steward: mevrouw, waarom heeft u 3x een overstap in China geboekt?
Ik: Meneer ik heb geen overstappen geboekt, ik heb en retour vlucht Amsterdam – Sydney geboekt en dit is het vluchtschema dat ik gekregen heb van mijn reisorganisatie.
Steward: O, maar op deze manier kan dit niet hoor, zo kunt u niet naar Sydney reizen want u mag niet te lang in China verblijven.
Ik: Hu, dat doe ik ook niet. Ik ben binnen 24 uur dat land weer uit.
Steward: Ja maar mevrouw u mag in China geen 3 overstappen hebben.
Ik: Meneer ik heb er geen 3 maar 2.
Steward: Maar waarom heeft u voor dit vluchtschema gekozen?
Ik: Meneer ik heb niets gekozen. Dit is wat ik gekregen heb van mijn reisorganisatie en ik wil alleen maar naar Sydney. In China wil ik verder niets.
Steward: Dus u gaat niet in China nog iets ondernemen?
Ik: Nee meneer, ik kijk wel uit, ik wil naar mijn dochter in Australië.
Steward: Oké, dan mag u wel instappen.

Pfff, blijf dan maar eens rustig en vertrouwen op een goede afloop. Dit was het begin van nog veel meer obstakels tijdens onze reis. Gelukkig kon ik heel goed bij mijzelf blijven en bleef mijn intuïtie mij steeds vertellen dat het allemaal goed zou komen.

Luister jij goed naar je intuïtie (onderbuik gevoel) en durf jij daar ook op te vertrouwen of wil je dit nog wel eens negeren?

Volgende week deel 2 over onze reis en wat dit allemaal met zich mee heeft gebracht aan beren maar zeker ook aan groei en vertrouwen voor mij en voor Edwin.

 

Commentaar Toevoegen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *