Afscheid en een behouden aankomst

In mijn blog van vorige week schreef ik over het begin van onze reis naar Australië en de manier waarop ik met mijn intuïtie omging. In deze blog het vervolg van onze reis.

Vorige week was ik met onze reis gebleven bij het vertrek vanaf Schiphol.
Eindelijk zaten wij gezond en wel in het vliegtuig.
Zo blij als een kind was ik, we hadden zelfs Wifi aan board. Wat een luxe.
Wat een domper voor mij toen ik erachter dat dit alleen binnen het vliegtuig zelf te gebruiken was om te kunnen chatten met medepassagiers. Maar goed daar zaten we dan. Helemaal klaar voor onze reis. Een reis van totaal 32 uur, dat is best een zit.

En zo kwamen wij na ca. 11 uur vliegen bij onze eerste stop in China aan. Een “echte aanrader” om via China te reizen. Ons geduld werd al direct danig op de proef gesteld. Je kunt het vast al een beetje raden. Ik werd uit de rij gehaald en mocht wachten bij de douane op de controle van onze reispapieren. De beambte achter het loket snapte werkelijk helemaal niets van mijn papieren en sprak verder geen woord Engels dus alles ging met gebarentaal. Ik keek zo goed en zo kwaad als dat ging met haar mee. Dit mocht eigenlijk niet maar op een gegeven moment kreeg ik in de gaten wat ze niet begreep. Alle reizigers moesten in hun ééntje bij de beambte komen, maar op mijn reispapieren stonden ook de gegevens van mijn partner Edwin, dus hier kwam zij niet uit. Toen ze dat doorkreeg mocht Edwin bij mij komen staan en kon zij ook zijn papieren checken. En ja hoor, daar kwam het, in gebarentaal. Zij wilde van ons weten waarom wij een dubbele overstap in China hadden, wat we van plan waren te ondernemen in China en of we daarvoor wel een geldig visum hadden. Maar met vertrouwen in mijn goede onderbuik gevoel dat mij steeds maar vertelde dat ik vooral kalm moest afwachten, glimlachte ik vriendelijk en dacht: het komt vast in orde. Naast mij stond Edwin die het steeds moeilijker kreeg en zichzelf al in het Chinese gevang terecht zag komen. Dat voelde wel wat tegenstrijdig. Zou het inderdaad goed komen? Onze papieren werden meegenomen door iemand met een hogere rang en na ca. 10 minuten kwamen de papieren terug met daarin ongeveer 5 stempels waaronder een visum voor verblijf in China voor 72 uur. Pfff, weer een hindernis zonder kleerscheuren overleeft.

Op naar de bagage, want die moesten we zelf opnieuw inchecken. Al wat er kwam, onze koffers waren van de aardbodem verdwenen. We besloten we om bij het bagagedepot naar meer informatie te vragen. Met handen en voeten hebben we uitgelegd dat onze koffers niet waren aangekomen. Wij wilden graag weten hoe we dit konden oplossen. De beambte achter de balie, begon onmiddellijk voor ons te bellen en wij mochten een formulier invullen, waarin we van alles en nog wat moesten beschrijven en omschrijven. Daarna werden we vriendelijk verzocht om te wachten.

Wij maar wachten en wachten. Ik werd hier wel wat ongeduldig van, want we hadden 6 uur de tijd om over te stappen en waren nu al 3 uur verder. Nog geen koffers, nog niet ingecheckt voor de volgende vlucht en nog niet gegeten. Dus al met al werd ook ik nu enigszins gefrustreerd en chagrijnig van de honger. Het begon mij echt moeite te kosten naar mijn intuïtie te blijven luisteren en erop te blijven vertrouwen dat het allemaal goed zou komen.

Net toen we door wilden gaan naar de incheckbalie voor onze volgende vlucht met de toezegging dat onze koffers zouden worden nagestuurd naar onze eindbestemming, Sydney airport, wees een andere beambte ons erop dat er toch nog 3 koffers van de band gerold waren. Zij waren op onverklaarbare wijze weer teruggekeerd op aarde. Jippie! Nu konden we met al onze bagage verder reizen.

Nou ja, dat had je gedacht. Waar je in het ene land de batterijen van je fotocamera alleen in je koffer mag vervoeren, mag dat in het andere land dus absoluut niet. Bij het inchecken mocht ik tot 3 keer toe mijn koffer openmaken om er een oplader en batterij uit te halen.
Eindelijk konden wij dan door de douane en inchecken voor de volgende vlucht. We hadden nog net een uurtje om iets te eten. Verbazingwekkend genoeg konden we dit met euro’s betalen. Na een heerlijke maaltijd, op naar het vliegtuig voor een binnenlandse vlucht van zo’n 3 uur. Daarna konden we zonder problemen door naar onze eindbestemming, Sydney airport.

Onze aankomst op Sydney verliep min of meer op rolletjes. Wij waren zelfs verwonderd dat we op heel Sydney airport het enige vliegtuig waren dat aankwam op dat moment. Wel bijzonder om te ervaren dat er 50 man alleen aan het werk is om ca. 380 passagiers door de controle te helpen. Het gevolg hiervan was dat we binnen 30 minuten vanuit het vliegtuig aan de andere kant van de controle in de centrale hal stonden.

De laatste uren gierden de zenuwen behoorlijk door mijn lijf heen, want eindelijk zou ik mijn kind weer zien. Dat had toch veel meer impact op mij dan ik van te voren kon vermoeden.
We stonden wel in de aankomsthal maar al wie ik zag, niet mijn dochter. Ik belde haar en vroeg waar zij was. Haar antwoord: hù, zijn jullie er nu al? Ik heb net nog gekeken en de vlucht had vertraging dus ik denk, ik heb nog uren voordat ik daar heen moet. Pof, weg alle spanning. Hier had ik mij zo op verheugd en had ik zo naar toe geleefd. Het deed wel even zeer, dat ze nu later was.

Ook dit kwam goed en we hebben elkaar uiteindelijk ontmoet op het treinstation Sydney Central. Dat was het echte begin van onze heerlijke vakantie.

Eindelijk kon ik haar omhelzen. Het gevoel dat ik daarbij had is met geen pen te beschrijven. Het was een mengeling van enorme emoties die tranen omhoog stuwden, blijdschap en aftasten van hoe zij nu in het leven stond na een half jaar zelfstandig haar ding te hebben kunnen doen.

Ze heeft ons meegenomen en eerst voor ons een plaatselijke simkaart geregeld zodat we gratis met elkaar konden bellen, en een ov-kaart. Konden we meteen van de bus en de trein gebruik maken binnen de hele stad.
Wat was het fijn dat we daar niet zelf achteraan hoefden.
Toen heeft ze ons heel lief naar ons hostel gebracht en koffie gehaald.
Daarna begonnen we aan onze eerste sightseeing in Sydney. Na nog een hapje te hebben gegeten gingen we ieder ons eigen weg.

We hadden nog afgesproken om in de avond weer gezamenlijk iets te gaan ondernemen maar om half acht rolden wij uitgeput van onze vliegreis, ons bed in om vervolgens tot de volgende ochtend 6 uur door te slapen. Nu waren wij zelf even van de aardbodem verdwenen.

Natuurlijk gaat dit verhaal een vervolg krijgen. Binnenkort kun je hier meer lezen over de mooie avonturen die wij in Australië hebben meegemaakt.

Commentaar Toevoegen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *