Klim, klim, klauter en kom boven

 

In mijn vorige blog schreef ik dat ik als kind regelmatig werd gepest en niet serieus genomen werd. Het gevolg was dat ik tot in mijn volwassen leven hier nog lang last van heb gehad.

Ik was mij er niet bewust van dat mijn gedrag, het afschermen van mijzelf, mij niet veilig voelen in de groep en bang zijn om gekwetst te worden, voortkwamen uit de ervaringen die ik als kind had gehad.

Wel wist ik op een gegeven moment, na de zoveelste confrontatie op het communicatieve vlak, dat ik dit anders wilde.

Ik wilde niet meer dat onzekere poppetje zijn dat het liefst in haar schulp kroop, maar dat nooit echt deed. In de plaats daarvan beet ik eerder vaak keihard van me af met het gevolg dat juist iedereen om mij heen in zijn schulp kroop. Mijn verlangen was steun, warmte en geborgenheid maar mijn lichaamstaal zei, kom niet te dichtbij anders bijt ik.

Toen ik mij eenmaal bewust was geworden van deze overlevingstactiek, die vooral de kop op stak bij spannende gebeurtenissen, kon ik er voor het eerst bewust voor kiezen om dit te veranderen. Mijzelf kwetsbaar en open opstellen dat deed ik nooit, met het gevolg dat ik mijzelf afsloot voor wat er binnen kon komen. Ik was dan ook totaal niet in verbinding met mijzelf en daardoor ook niet in verbinding met de ander en ik voelde mij daardoor vaak eenzaam, alleen en onbegrepen.

Op enig moment raakte ik geïnspireerd door energetische- en natuurlijke geneeswijzen. Ik kwam er via via mee in aanraking en vond dit erg interessant. Er ging een wereld voor mij open. Zo begon ik langzamerhand te beseffen dat als ik meer van het leven wilde maken, ik mijn leven in eigen hand zou moeten nemen.

Door mijn leven in eigen hand te gaan nemen, werd het in eerste instantie niet echt gemakkelijker voor mij. Volgzaam als ik was, kreeg ik ineens echt een eigen mening en ging ik doen wat belangrijk voor mij was. Veel mensen in mijn directe omgeving hebben wel even tijd nodig gehad om daar aan te wennen. Van sommige mensen die heel erg dichtbij stonden heb ik zelfs afscheid mogen nemen.

Dit afscheid ging niet zonder slag of stoot. Ik ging hierbij door een soort van rouwproces met alle emoties die daarbij hoorden. Het mooie van dit proces, hoewel het verre van fijn voor mij voelde, was dat ik niet meer ging kijken naar wat de ander verkeerd had gedaan of wat ik zelf verkeerd had gedaan. Nee, in plaats daarvan ben ik het gaan zien als een onderzoek naar mijzelf en wat ik hiervan mocht leren.

Om dit onderzoek te kunnen doen heb ik hulp gezocht. In eerste instantie bij mijn Reikimaster, omdat ik met deze methodiek al bekent was en ik een enorm vertrouwen in haar had. Ik voelde mij volledig veilig bij haar en durfde daarom ook mijn diepste angsten te bespreken. Later merkte ik dat ik met Reiki op dit stuk niet meer verder kwam en ben ik de Trancendente meditatie techniek gaan leren. Dit was het moment waarop ik uit mijn dal kon kruipen en weer vooruit kon.

Door te mediteren begon ik inzichten te krijgen in wat er in mijn leven gebeurd was en hoe ik daarmee omging. Doordat dit onbewuste gedrag nu bewust voor mij werd, kon ik er daadwerkelijk anders naar leren kijken en mijn eigen aandeel in het gebeuren zien. Oooo, wat werd ik met mijzelf geconfronteerd. Dat was echt niet leuk maar wel enorm nodig om de weg vrij te maken naar persoonlijke groei en een gelukkiger leven.

Mediteren doe ik naast Reiki nog steeds iedere ochtend. Meditatie is een ontzettend krachtige tool om mee te werken. Het zorgt voor rust, balans, diepgang, en enorme bergen energie. Daar waar ik op enig moment met Reiki even niet verder kwam heeft meditatie mij de zet gegeven om stappen te zetten die ik daarvoor nog niet kon overzien. Het heeft me over mijn angst voor het onbekende heen geholpen.

Liefs,
Ditte

Commentaar Toevoegen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *