Australië bracht mij terug bij mijzelf

Enkele weken terug schreef ik over mijn reis naar Australië in de zomer van vorig jaar. Hierin beschreef ik mijn vertrek vanaf Schiphol en het achterlaten van mijn zoon. Over onze reis via China, en de uiteindelijke aankomst in Sydney waar ik mijn dochter weer in mijn armen kon sluiten.

Nu, enkele weken later tijdens onze reis, zijn wij onderweg met een kleine campervan, met toch wel een aantal gebreken. We hebben de nodige pittige momenten meegemaakt. Onder andere, begonnen wij deze trip met z’n 3en in een 2 persoons- camper wat nogal wat aanpassingen vergde van ons allen.

Toch hebben we, ondanks dat het heel krap was en we hoofdzakelijk regen hebben gezien, in de eerste 10 dagen heel veel plezier gehad en kunnen genieten van mijn dochter en haar verhalen.

Op enig moment was het afscheid echter weer daar en hebben we haar naar een plaatselijk vliegveld gebracht zodat zij haar reis terug naar Sydney kon gaan maken. In de stromende regen hebben we getracht kleding te wassen en te drogen, wat dus schromelijk mislukte waardoor alles nat haar rugzak in moest.

Nu waren we toch echt op onszelf aangewezen en trokken wij verder noordwaarts langs de Australische oostkust, richting het mooie weer. Tenminste dat was ons beloofd.

Wij hadden nog 4 weken samen om meer dan 4000 km af te leggen. Zo’n afstand is voor Australië begrippen peanuts. Zo reden wij langs de kust naar het noorden en wat hebben we mooie natuur gezien en vele stiltes gekend. Hier is het geen enkel probleem om langs de snelweg je kamp op te slaan en te overnachten. Overal vind je schone en nette toiletten en douchegelegenheden, die gratis te gebruiken zijn.

Maar bovenal de stilte, de ruimte en de rust. Die brachten mij helemaal terug naar mijzelf, een met de natuur. Diep in mijzelf kwam een ongekend helingsproces op gang. Mijn ademhaling werd rustiger en ik kon heel subtiel overal veel meer en intenser van genieten.

De kangoeroes ‘s morgens vroeg op het strand die er haast als vanzelf voor zorgden dat je in een staat van meditatie terecht kwam, het surfen in de golven waar ik zo uitbundig van kon genieten zonder ook maar enig moment het gevoel te hebben ergens verantwoording voor af te hoeven leggen. De lieve en behulpzame mensen die wij onderweg tegenkwamen en waarmee we diepgaande gesprekken konden voeren. Wat een verschil met het jachtige Nederland.

Ja, hier in dit mooie land vond ik mijzelf volledig terug. De lange wandelingen door het regenwoud met zijn eeuwenoude woudreuzen, ze bestaan echt. En dan opgeschrikt worden door een enorme zwerm vleerhonden in de bomen. Of de grotten van koraal, overigens de enige grotten ter wereld die zich boven zeeniveau in de grond bevinden.

Onze terugreis naar Sydney door het binnenland was niet minder mooi. Andere warmte, meer droogte en zeer afwisselende landschappen. Hier konden we een hele dag rijden (op de ‘snelweg’) zonder één auto tegen te komen. Mensen die niet zo veel met toeristen ophadden, dat vonden we hier dan ook weer. Mensen die vooral bezig waren met “overleven” in de toch wel ruige natuur en zo ontdekte ik dat de omgeving de mens en zijn karakter vormt.

Wat een uitgestrektheid en diversiteit. Rust om te zitten, te eten en te mediteren. Maar ook tijd om grandioos ruzie te maken omdat we teveel op elkaars lip zaten en elkaar niet altijd begrepen. Ook dat mocht ik allemaal meemaken en er iets mee doen. Ik mocht voor mijzelf uitzoeken waarom mijn partner Edwin bij mij op rode knoppen drukte en wat er bij mij voor een pijn onder zat. Vaak was dit iets van mijn vader en het willen hebben van goedkeuring en begrip.

Mooi om ook dit te mogen onderzoeken en daarbij mijn tools te kunnen gebruiken om tot mijzelf te komen, inzichten te krijgen en ook deze stukjes te mogen helen. Dat is het fijne van alles wat ik geleerd heb in de afgelopen jaren. Ik kon bij verdriet en onvrede, de onderliggende oorzaak vinden, hiermee aan het werk gaan en vooral ook leren om het bij mijzelf te houden. Door niet de schuld bij de ander (in dit geval mijn partner) te leggen, kon ik ruimte maken in mijzelf voor een heel diep helingsproces. Mijn innerlijke kind hunkerde op die momenten naar liefde en het enige dat ik kon doen, was het de liefde geven die het nodig had.

Ik visualiseerde dan mijn innerlijke kind op schoot om het te koesteren, de liefde en aandacht te geven die het op dat moment nodig had en de rust geven waar het zo naar verlangde.

Wat heb ik toch een mooie tools in handen om mijzelf te helpen en wat ben ik toch blij dat ik door mijn werk ook anderen deze handvatten mee mag geven.

Liefs, Ditte

Commentaar Toevoegen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *