Ik als perfectionist maakte een fout en blokkeerde

Ik als perfectionist maakte een fout en blokkeerde

Een fout maken hoe ernstig is dat?

Laatst was ik heel lekker aan het werk en ik zat heerlijk in mijn flow. Tot het moment dat ik een fout maakte. Het zweet brak mij uit en mijn lichaam weigerde verdere dienst. Er kwam een zeer oude overtuiging naar boven. Jee, dit was lastig want ik wilde wel heel graag verder met waar ik mee bezig was.

Wat gebeurde er eigenlijk?
Ik maakte een fout en dat kan en mag ik niet van mijzelf.

Wat ging er fout?
Ik was bezig met het schrijven van een tekst en wilde deze wijzigen in Facebook, maar door het indrukken van een verkeerde toets werd het bericht te vroeg gepubliceerd. Vervolgens klikte ik op verwijderen zonder een kopie te hebben gemaakt. Holly shit, alles weg.
En toen kwam daar onmiddellijk een enorm blokkerende overtuiging naar boven.

De overtuiging.

Deze overtuiging was er duidelijk één die ik in mijn jeugd, zeg maar “met de paplepel” ingegoten heb gekregen, namelijk: Wat je doet dat doe je perfect, fouten maken mag niet en vragen om hulp is voor de dommen, je moet het allemaal zelf kunnen.

Ja, zo ben ik praktisch gezien heel goed opgevoed en kan ik dan ook de meeste dingen echt zelf. Van het bouwen van een keuken tot het monteren van radiatoren, van haren knippen tot meubels maken en noem maar op, ik draai nergens mijn hand voor om.

Als ik vroeger iets wilde ophangen zei mijn vader, daar ligt de boor, daar de boren en de duimstok. Succes en zorg wel dat je het recht en stevig ophangt.

Een praktische oplossing

Ik kan mij nog herinneren dat als ik een lekke band had, als kind, dat ik dan mijn opa belde en dan kwam hij mijn band repareren. Ik was denk ik een jaar of tien toen mijn opa overleed en ik op zoek ging naar een andere oplossing. Kind en logica “Ureka”, ik heb nog een opa, hup telefoon gepakt en opgebeld. Maar helaas, deze opa vond dat ik dat zelf moest kunnen, net als mijn vader.

Zo leerde ik met recht met vallen en opstaan en veel schelden, schreeuwen en huilen, zelf mijn banden plakken. Deze onderneming heeft een dag of 3 geduurd voordat ik hulp kreeg.

De emotie

Als 10 jarige snapte ik er helemaal niets van dat ik geen hulp kreeg en het allemaal zelf moest uitvogelen. De afwijzing van mijn opa ging mij door merg en been. Als ik nu als volwassene aan dit moment terug denk dan voel ik de emotie weer opkomen en schieten mij onmiddellijk de gedachten binnen hij houdt niet van mij en ik ben niet goed genoeg. Dat zijn hoogstwaarschijlijk ook de gedachten geweest die ik als kind had. Mijn bescherming nam het over en ik keerde mijzelf af van deze opa. Al snel wilde ik niet meer met mijn ouders mee naar hem en mijn oma, wat dan weer strijd leverde in huis, want vooral mijn vader vond dat ik mijn verplichting moest nakomen.

Nu, als volwassen vrouw kan in nog steeds mijn eigen band plakken, maar merk ik in mijn lichamelijke reactie nog de gevolgen van de manier van aanpak die mijn vader erop na hield. Vragen om hulp kost mij de grootste moeite en een fout maken is al helemaal funest. Mijn lichaam raakt dan volledig in paniek en weet niet meer hoe te reageren. Het koude angstzweet breekt mij dan letterlijk uit en ik blokkeer volledig.

Hoe ik hier vandaag de dag mee omga

Als door het maken van een fout de perfectionist in mij de overhand krijgt gaan mijn gedachten helemaal op in het verhaal dat ik ervan maak. Zo maak ik eigelijk het gebeuren voor mijzelf veel erger dan het is. Ik zoek dan een rustige plek voor mijzelf om te voelen wat er met me gebeurt en naar  binnen te keren. Ik geef de emotie alle ruimte die hij nodig heeft, net zolang tot ik weer rustig wordt en de situatie kan overzien. Dan ga ik terug naar mijn werk en herstel wat er verkeerd is gegaan. Waarom ik een stille plek opzoek, dat is weer een heel ander verhaal. Daar zal ik in een volgende blog eens op terug komen.

In mijn ondtdekkingsreis die leven heet merk ik wel dat ik door het delen van mijn verhaal en wat de dingen met mij doen steeds beter met de emoties door een deur kan. Door het onderzoeken en met liefde benaderen van mijn emotie, wordt mijn reactie ook steeds liefdevoller en zachter als er zich vergelijkbare situaties voordoen en wordt het vragen van hulp ook iedere keer een stukje gemakkelijker. Ook dit is voor mij een manier om stressvrij, sterk en daadkarchtig in mijn leven te staan.

Sta jij stressvrij, sterk en daadkrachtig in jouw leven?

Hoe is dat voor jou, als je fouten maakt? Heb jij ook van dit soort of andere beperkende overtuigingen? Dan kan mijn workshop “Stressvrij, sterk en daadkrachtig leven” iets voor jou zijn. Tijdens deze workshop geef ik jouw de handvatten mee om zelf te leren om gaan met jouw beperkende overtuigingen en deze met zachtheid en liefde te benaderen.

Gratis e-book

“7 inzichten voor een stressvrij, sterk en daadkrachtig leven”

Lees wat jij nog meer kunt doen voor een stressvrij, sterk en daadkrachtig leven.

Commentaar Toevoegen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *