Ik, zeker van mijzelf, nou echt niet!

Ik, zeker van mijzelf, nou echt niet!

Intervisie en meer

Zaterdag had ik samen met een vriendin en mijn partner een intervisiedag. Wij doen op zo’n dag veel dingen, o.a. het bekijken en beoordelen van het werk dat we gedaan hebben en de ontwikkelingen die we doorgemaakt hebben in de voorbije weken. Het is heel fijn om op deze manier regelmatig met elkaar bijeen te komen en zo elkaars voortgang te kunnen blijven volgen en daar waar nodig elkaar te helpen met het zetten van stappen die nog moeilijk zijn. Zo kwam het gesprek met haar op wat lichaamstaal, en dan met name energetische uitstraling, doet met personen om je heen.

Gedachtekrachten

Een mooi voorbeeld dat ze gaf was wat haar gedachten deden met het slaap- waakritme van haar baby. Zo gaf zij aan dat haar oudste zoon een heel moeilijke slaper was, tot het moment dat iemand haar erop wees om te gaan nadenken over welke gedachten zij had op het moment dat ze haar baby in bed deed.

Zo kwam het dat wij van het een in het ander rolden en het gesprek verder ging over gedragingen bij onzekerheid.

Onzeker met hoofdletters

Tegenwoordig kan ik mij hier aardig in redden maar vroeger was ik echt een onzeker poppetje. Ik kreeg en krijg nog steeds vele signalen binnen. Even terug naar vroeger toen ik de leeftijd had van een tiener tot ongeveer halverwege de 30. Als je in die tijd aan mij gevraagd had of ik een zeker persoon was die precies wist wat zij wilde, nou dan had ik denk ik al dichtgeklapt.

Hoe deze onzekerheid zich bij mij uitte dat is een heel ander verhaal.

Ben jij verlegen?

Bij mensen die verlegen zijn wordt er eigenlijk altijd vanuit gegaan dat zij onzeker zijn. Onzeker in hun handelen en in hun beslissingen. Dit is een aanname die vaak waar is, maar misschien wel net zo vaak niet. Je kunt om heel anderen redenen verlegenheid tonen als overlevingstechniek.

Agressiviteit

Bij mij uitte mijn onzekerheid zich in de meeste gevallen door haantje de voorste te zijn, mijn mening door te drukken of heel hard en nadrukkelijk aanwezig te zijn. Kortom, de weegschaal van mijn onzekerheid is heel lang onzichtbaar, doordat ik niet laat zien dat ik tegen de drempel aanloop. Als ik dan voldoende moed verzameld heb, dan slaat de weegschaal om zodra ik de drempel over stap, en wel naar een meer agressief gedrag. Niet zozeer in daden maar zeker in mijn houding, woorden en intonatie. Hierdoor ben ik niet meer in staat om op een normale manier iets te vragen en krijgt de desbetreffende persoon die het aangaat een snauw, mededeling of opdracht in plaats van dat ik netjes vraag of de ander iets voor mij zou willen doen.

De gevolgen

Het gevolg van dit gedrag was dan ook dat ik heel erg vaak nee op het rekest kreeg als ik eindelijk mijn angst overwonnen had en durfde te vragen. Hierdoor werd ik dan weer bevestigd in mijn overtuiging “zie je wel ik moet het allemaal alleen doen, niemand wil mij helpen. Ook kreeg ik vaak terug “doe eens wat aardiger” en ik mijzelf maar afvragen waarom mensen dit vonden want ik deed je toch niets, ik vroeg alleen iets en kwam daarmee voor mijzelf op. 

Een ander ding dat ik heel vaak te horen kreeg was, “ja maar jij weet alles ook zo zeker, jou hoeven we niet te helpen en jij weet toch al precies wat je wilt”. Niets was minder waar want hoe harder ik mijn mening verkondigde hoe onzekerder ik me van binnen voelde. Zo heeft een gevoel vele gezichten afhankelijk van wat jij nodig hebt gehad om te overleven in jouw jeugd.

Mijn oplossing was nabij

Hoe ik precies heb afgeleerd om mij onzeker te voelen en op een andere manier te vragen is mij nog steeds niet helemaal helder. Wel merk ik het heel snel als ik een terugval heb. Meestal komt zo’n terugval in tijden dat er veel veranderingen zijn of dingen die niet met regelmaat terugkomen. Dan ontstaat er stress en tijdsdruk in mijn hoofd waardoor ik energie verlies gedurende de dag en ondanks een heel diepe slaap toch niet voldoende bijtank.

Een ander ding van mij is dat ik dan ook geneigd ben om ongezond te gaan eten wat het effect alleen nog maar verergerd.

Leren vragen

Langzaam maar zeker heb ik geleerd om mijn vraagstelling anders te formuleren, maar misschien wel veel belangrijker, ik heb geleerd mijn onzekerheid en zijn uitingsvorm te benoemen. Door deze kwetsbaarheid te gaan tonen aan mijn omgeving krijg ik begrip voor mijn manier van doen. De persoon tegenover mij snapt dat ik het niet zo bedoel als dat ik het uit, maar dat er een diepe onzekerheid onder zit die zich op deze manier manifesteert. Door het benoemen en het kwetsbaar opstellen is mijn onzekerheid en de manier waarop ik dingen doe en zeg gaande weg veranderd en ben ik een stuk zekerder en stabieler geworden.

Wat het lastiger maakt is dat mijn manier van optreden zich ook uit op plekken waar zich nog veel meer mensen bevinden en die hebben er dan heel fijn allemaal een mening over, zowel naar mij, met antwoorden als “doe eens even normaal” als naar de persoon die mijn gedrag tolereert, in de zin van “dit pik je toch niet”.

Weer vertrouwen

Inmiddels heb ik ook leren vertrouwen op het feit dat ik het wel goed doe ongeacht wat een ander ervan vind. Ik kan nog zo mijn best doen om het goed te doen, maar er is altijd wel iets dat iemand raakt. Daar is nu eenmaal niets aan te doen. Zoveel mensen zoveel verschillen maar ook zoveel of nog meer irritatiepunten die voortkomen uit beschadigingen in de jeugd en de daarvoor ontwikkelde overlevingstechnieken. Rode knoppen hebben we allemaal, de een meer dan de ander en ieder op zijn eigen gebied. Wat jouw raakt zegt mij hoogstwaarschijnlijk niets en wat mij raakt doet jou dan weer niets. Zo is het cirkeltje weer rond.

Lieve groetjes,
Ditte

Commentaar Toevoegen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *