Terugblik en vooruitgang

Terugblik en vooruitgang

Mijn opleiding

Sommigen van jullie weten al dat ik een opleiding doe bij Mens en Intuïtie. Ongeveer 1,5 jaar terug begon ik daar omdat het voor mij belangrijk was om een opleiding intuïtieve ontwikkeling te doen. De manier waarop ik bij Mens en Intuïtie binnenkwam is op zijn kortst gezegd wat vreemd. Ik had de beslissing om een opleiding te gaan doen nogal impulsief genomen en wilde ook onmiddellijk aan de slag zodat ik nog voor mijn vakantie klaar zou zijn. Dus gauw een mail gestuurd en ja hoor, ik kon meteen beginnen. Stap ik de (voor mij) 1e les (voor mijn mede cursisten 2e les) binnen, kom ik erachter dat dit blok onderdeel is van een 4-jarige HBO opleiding.

Zo doende ben ik nu ruim 1,5 jaar verder en bezig met het healing jaar. Wat ben ik iedere dag nog blij dat ik de keuze heb gemaakt voor deze opleiding. In de afgelopen 3 maanden, want daar is waar het om gaat, ben ik tot de ontdekking gekomen dat ik nu na lange tijd een diepere laag in mijzelf aan het aanboren ben. Een laag die tot voor kort nog verborgen lag onder angst. Een laag waar ik nog niet bij kon. Een laag waarin een heel klein en zwaar beschadigd innerlijk kind zich bevindt. Nu is de tijd gekomen om langzaam maar zeker dit lieve kindje in mijn armen te nemen, te troosten en het de liefde en de aandacht te geven die het nodig heeft.

Een dieper niveau

Hoe ik merk dat ik op een dieper niveau aangeland ben? Er komen heel bekende emoties naar boven, die ik liever niet wil voelen, want voelen doet zo’n pijn en pijn dat wil ik niet. In plaats daarvan krijg ik een kort lontje, kan ik niets en niemand om mij heen velen en is alles me te veel. Ik neem ook letterlijk te veel hooi op mijn vork om maar weg te kunnen vluchten van mijn gevoel.

Bezig zijn en blijven, maar vooral door niemand gestoord worden in mijn bezigheden. Normaal gesproken kan ik heel snel schakelen tussen het een en het ander, nu niet. Ik kan mij slecht focussen en wil van alles tegelijk. Niets komt af of ik begin niet aan de dingen die ik wel zou moeten doen om me vervolgens weer schuldig te voelen dat ik niet genoeg doe op een dag en dat terwijl ik geen minuut stil zit en tijd voor mijzelf neem.

Iedereen om mij heen moet het bezuren met een grauw en een snauw. Ik denk continu dat het al een week verder in de tijd is dan dat het werkelijk is en heb doorlopend het gevoel tijd te kort te komen. Pff, wat zal ik blij zijn als deze fase weer voorbij is. En dan heb ik ook nog zo’n heerlijke spiegel in huis die mij haarfijn “vertelt”, of eigenlijk alleen maar door zijn eigen gedrag, laat zien dat ik de verbinding met mijzelf kwijt ben en daardoor ook de verbinding met hem.

Mijn terugblik op de afgelopen 3 maanden

Tijdens een meditatie ben ik terug gereisd in de tijd om te ontdekken dat ik, als ik aan 3 maanden terug denk, een enorme druk op mijn borst voel en weerstand. Ik wil niet kijken naar wat er in het verleden ligt, ik wil vooruit. Alle gevoel van de druk op mijn borst en de emoties die daarbij kwamen kijken heb ik in een donderwolk gevisualiseerd om deze vervolgens met kracht weg te blazen en leeg te laten regenen. Dit gaf mij ruimte, ruimte om te ademen en te mogen zijn.

Mijn spiegel

Ik ontdekte mijn spiegel in mijn partner. Niet fijn hoor zo’n spiegel die alle dagen om je heen is. Ik moet wel heel hardleers zijn dat ik zo’n heldere dagelijkse spiegel nodig heb. Maar wat spiegelt hij dan zul je je afvragen? Hij laat mij vooral heel mooi zien dat ik nog steeds alleen worstel. Enerzijds omdat ik niet goed onder woorden kan brengen waar ik mee worstel en anderzijds omdat ik in het delen nog steeds geblokkeerd wordt door een stemmetje dat mij steeds influistert “wat heb jij nou voor belangrijks te vertellen”.

Waar ik nu sta

Tijdens deze zelfde meditatie was het mijn onderzoek om te ontdekken waar ik nu sta. Wij werken heel veel met energieën die om ons heen zijn. Vandaag mocht ik de Maria energie ervaren. Ik zag een vrouw (gelijkende Maria en zij noemde zichzelf ook zo) maar tegelijkertijd was ze mij en was ik dus Ditte. Deze vrouw droeg een kind in haar armen. Een beschadigd kind en dit kind was ik ook. In de armen van deze vrouw en mijzelf dus, voelde dit kind, ik dus, zich heel veilig en geborgen. Meteen kwam het besef dat dit kind zich alleen maar veilig voelt in de armen van deze vrouw en nergens anders. Wat waren dat een mooie inzichten n.a.v. deze meditatie.

De confrontatie

Daarna werd ik meteen geconfronteerd met weer een andere beperking in het zichtbaar worden. Een mede cursist deelde haar verhaal en dat leek zoveel op mijn verhaal dat het mij overviel en ik dacht onmiddellijk oh, nu kan ik het niet meer delen want nu ben ik niet meer origineel en wat nou als ze mij als na-aper zien. Allemaal oer-overtuigingen die ik nog mag aangaan en mag onderzoeken waar ze vandaan komen en opruimen.

Het hele fijne van deze dag was dat ik in mijn meditatie de liefde voor mijzelf volledig kon en mocht voelen en dat ik inzichten gekregen heb waar ik weer mee aan het werk mag en kan. Om nog meer licht te laten schijnen op deze aarde en alles om mij heen, om de wereld een stukje veiliger te maken en nog meer geborgenheid te kunnen bieden.

2 Commentaren

  • birgitte Geplaatst 13 december 2017 18:31

    Wat een verhaal, ook nog op de werkelijkheid gebaseert, moeilijk.
    Mijn verhaal is anders maar met dezelfde impact.

    • Ditte Pelser Geplaatst 13 december 2017 18:50

      Dank je voor je mooie, liefdevolle en open reactie Birgitte.
      Fijn dat ik je mocht raken en je herkennning gevonden hebt in mijn verhaal.

Commentaar Toevoegen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *