Wie staat er aan het roer vandaag?

Wie staat er aan het roer vandaag?

Al die stemmen

Soms loop ik zo tegen mijzelf aan te schoppen, dan weet ik niet of ik links of rechts wil. Zo ook vandaag, ik schrijf van alles maar ben nergens tevreden over. De perfectionist in mij wil het perfect, de drammerige in mij wil dat ik perse iets op papier zet en de deskundige in mij wil dat het ook nog iets nuttigs is en een les om te leren.

Maar weet je wat er nu werkelijk aan de hand is, ik weet het gewoon niet. Mag ik dat misschien ook gewoon toegeven en het niet weten vandaag. Nee zegt de kritische in mij, jij moet het altijd weten en ook nog eens goed doen.

De verwarring

Jee, ik wist niet dat ik zoveel stemmetjes tegelijk in mijn hoofd kon hebben. Dus wat heeft de creatieve in mij gedaan? Die is gaan zoeken in oude berichten en wat gebeurde er, juist ja, ik vond een bericht en ineens kan ik, met dit bericht als leidraad, wel iets schrijven. Of het ook naar de zin van mijn perfectionist wordt, dat moet ik maar weer afwachten. In ieder geval ik schrijf en er komt iets op papier.

Innerlijke kinderen

Zoveel stemmen, zoveel innerlijke kinderen die om aandacht vragen en graag aan het roer staan. Wie mag er vandaag de boventoon voeren? Ik denk de creatieve, want zonder zijn inbreng krijg ik geen blog geschreven. Vreemd genoeg lijkt de stresskip in mij vandaag wel vrij te hebben en krijg ik alle kansen om op mijn gemak te schrijven, weer weg te gooien en weer opnieuw te schrijven.

Het idee

En weet je welk bericht mij op dit idee bracht, een bericht over het aankijken van mijn donkere kanten. Laat ik nu al de hele dag iets willen doen met het woord frustratie. Frustratie is voor mij een behoorlijk donkere kant waar ik het liefste heel ver van blijf. Het voelt niet prettig en het kost mij heel veel energie als ik gefrustreerd ben.

Toch, zo af en toe laat ook frustratie zichzelf zien al is het alleen maar om mij te laten weten dat hij nog steeds bestaat. Frustratie laat zich vooral gelden als het niet gaat zoals ik in mijn hoofd heb. Dit gaat zo ver dat ik zelfs boos kan worden op zogenaamde “dode” dingen. Uit frustratie kan ik dan uit het niets gaan gooien met van alles en nog wat.

Oja, nog zo’n frustratie punt. Als mensen consequent spullen gebruiken en het dan niet opbergen waar ik het heb opgeruimd met als gevolg dat ik eerst stad en land loop af te zoeken naar mijn spullen. Grrr, dan wordt ik echt boos.

Stress is dan een grote factor en de energie loopt zo weg. Het gevolg zo’n uitbarsting van frustratie is dan ook dat ik daarna doodmoe ben. Een soort van lamgeslagen en dit eigenlijk alleen maar door mijn eigen toedoen.

Mevrouw controle bestaat ook

Mevrouw controle laat zich op zulke momenten lekker gelden en wil dat alles gebeurd zoals zij het wil en in haar hoofd heeft. Gaat het niet goedschiks dan maar kwaadschiks, maar het zal gebeuren zoals zij wil.

Het aankijken van dit stuk, jee, dat is zo ontzettend moeilijk, ik weet niet waar ik het zoeken moet. Als frustratie er niet is dan kan ik het ook echt niet vinden. Wat ik dan wel weer weet is dat frustratie veel sneller om de hoek komt kijken als ik al vermoeid en overprikkeld ben. Dan is het net of de emmer vol is en hij bij het minste of geringste overstroomt en dat gaat dan niet met druppeltjes tegelijk maar dan is het ook meteen een waterval. Hier is mevrouw controle nauw bij betrokken, want als ik vermoeid ben dan wil ik graag de touwtjes in handen houden omdat onverwachte dingen mij dan uit het veld slaan. Tijdens mijn burn-out was dit extra aanwezig. In die periode wisselden mevrouw controle en verdriet zich met regelmaat van de klok af. Uitschieters de ene kant op direct gevolgd door uitschieters de andere kant op.

Emoties

Hierbij komt dan ook nog een heel scala aan emoties kijken, want wat ik ontdekt heb is dat er onder frustratie en boosheid bijna altijd verdriet schuilgaat. Ja, verdriet is er een ster in zich goed te verstoppen. Zij wil zich echt niet laten zien en zeker niet in het bijzijn van anderen.

Voor mij is verdriet een zeer donkere kant, verdriet maakt mij kwetsbaar en bloot. Als ik mijn verdriet toon dan kon het wel eens zijn dat ik hierover iets naar mijn hoofd geslingerd krijg.

De ontdekking

Oei, die doet zeer. Terwijl ik dit schrijf komt er ineens een situatie naar boven waarin ik aan den lijve heb ervaren dat ik in mijn verdriet onderuit gehaald werd. Ja echt onderuit gehaald en dat nog wel door de persoon waarvan ik als kind het gevoel had dat hij er altijd en onvoorwaardelijk voor mij zou zijn. Mijn vader kon, als ik verdrietig was ,genadeloos uithalen met snerende opmerkingen als “ah, het leven is wel heel hard voor ons Ditte he”. Oeps, zou dit een oorzaak kunnen zijn dat ik tot op de dag van vandaag nog mijn verdriet niet tonen kan of tenminste dat er heel wat voor nodig is om dit boven water te krijgen?

Het verdrietige meisje in mij is op enig moment gekwetst, heel erg gekwetst en ook vaker dan 1 keer. Hierdoor heeft dit meisje zichzelf onzichtbaar gemaakt voor de buitenwereld. Nu frustratie steeds vaker weg blijft komt er meer en meer ruimte voor verdriet.

Mijn lichamelijke reactie

Als ik verdriet voel opkomen dan begint dat meestal met een wee gevoel in mijn buik en een brok in mijn keel. Het voelt alsof mijn keel dichtgesnoerd wordt en ik geen geluid mag maken. Je kunt het je voorstellen alsof er een touw om mijn keel getrokken wordt en ik bijna letterlijk stik. De adem wordt mij ontnomen en ik slik de emotie weg. Mijn neiging is dan om weg te lopen en mijzelf te verstoppen. Ik kruip dan letterlijk in mijn schulp tot de emotie weggetrokken is en pas dan kom ik weer tevoorschijn.

Veiligheid en vertrouwen

Een geoefend oog ziet dan wat er gebeurd met mij en benoemd mijn emotie waardoor ik de ruimte en het vertrouwen krijg om mijn emotie uit te spreken of te tonen. Vooral dat vertrouwen en het gevoel van veiligheid zijn hierin heel erg belangrijk.

De schaduw in het licht

Mijn verdriet in het licht zetten, dan vraag ik heel wat van mijzelf. Stukje bij beetje lukt dit steeds beter. Nu ik steeds meer mensen om mij heen heb die stuk voor stuk heel begripvol en liefdevol zijn voor mij, ben ik minder bang om gekwetst te worden als ik verdriet aan het roer laat.

Lief verdriet, ook jij mag hier in mij aanwezig zijn en ik ontvang jouw met liefde, je mag het stuur overnemen. Ik geef je dan wat je nodig hebt, liefde, begrip en aandacht. Je mag alles vragen wat je wilt. Zo wil ik ook jouw in het licht zetten, zodat jij je eigen zonnetje kunt laten schijnen.

Lieve groetjes,
Ditte Pelser

Commentaar Toevoegen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *