Een brief aan mijzelf

Een brief aan mijzelf

Ook ik blijf leren

Afgelopen weekend zat ik voor de 1e keer bij de weekend-training van 365 dagen succesvol. Met de Afas live vol (1700 mensen) had dit al een behoorlijke impact op mij. Met veel oefeningen die wij deden was ik al bekent. Toch was er een oefening die er voor mij bovenuit stak. Ook deze had ik wel al eens gedaan, maar toch.

In mijn praktijk

Zelf werk ik in mij praktijk regelmatig met de 4 vragen en de omkering van Byron Katie. Zondagmiddag kregen we de uitdaging om met een van onze beperkende kernovertuigingen te gaan werken. Eerst onderzoeken welke dit is, daarna in 2 tallen aan het werk. Dat is in mijn geval lastig omdat ik al weet hoe het werkt en wat het gevolg van mijn beperkende overtuiging is in mijn gevoel en op mijn omgeving. Laat het niet dat deze oefening een inleiding was voor een volgend stuk. Wow, ik werd verpletterd onder de impact en de manier waarop David en Arjan deze oefening hebben doorgetrokken en in een prachtig jasje hebben gestoken.

De opdracht

Zo werd de volgde opdracht een mooie uitdaging. We werden met zijn allen uitgedaagd om een brief te schrijven aan een persoon die ons klein houdt. Voor mij gold dat eigenlijk onmiddellijk mijn vader naar boven schoot met direct daarachter aan een Nee. Het is niet je vader maar je opa (van vaders kant) die je klein houdt en zo ben ik, met die gedachte in mijn hoofd, gaan schrijven vanuit mijn hart. Wat we nog extra meekregen in deze opdracht was dat we ons vooral niet moesten inhouden.

Een confronterende brief. Zie hier een stukje uit mijn brief.
Ik ben lekker los gegaan dus vergeef mij even mijn taalgebruik.

Opa

Ik wil nu even mijn gram halen op alles wat je mij en mijn familie hebt aangedaan. Jouw dominante Kut gedrag waarbij jij het nodig vond mijn weekend bij mijn oma samen met mijn oma te komen verstoren. Waarbij jij op niet mis te verstane wijze inbreuk maakte op de saamhorigheid die vooral ik voelde met mijn oma en mij op de koop toe ook nog een klap verkocht, zomaar uit het niets omdat ik lief zat te kleuren. Ik was mij van geen kwaad bewust maar kreeg wel deze keiharde klap in mijn gezicht. Ik neem je niet in dank af dat je op dat moment een bang kind van mij gemaakt hebt. Ik was godverdomme pas 6 jaar, hoe kon ik mij in godsnaam verdedigen tegen jouw agressiviteit. Het gevolg was angst voor jou en geen respect meer voor jou en mijzelf. Dank je zeker niet voor het schuldgevoel dat je mij bezorgde.”

En zo ben ik nog even door gegaan. Het was een hele opluchting om dit te schrijven en gaande weg het schrijven kwam er steeds meer naar boven. Op een gegeven moment kon mijn pen mijn gedachten niet meer bijhouden en werd mijn schrift steeds onleesbaarder.

Nu was ons al beloofd dat er nog een vervolg aan deze opdracht zou zitten. Mijn eigen voorstellingsvermogen ging met mij aan de haal en ik dacht, dit gaan we vast ritueel weggooien of verbranden. Niets was minder waar.

De omkering

De volgende opdracht was, draai deze hele brief om en schrijf hem op exact dezelfde manier met dezelfde woorden maar nu aan jezelf.

Wow, de impact die toen binnen kwam zeilen. Ja, die raakte mij. Een klein citaat van de omkering en de 4 vragen die daarbij horen. In eerst instantie kan ik op deze brief natuurlijk de vraag loslaten – Is dit waar? -om vervolgens “The Work” verder te doorlopen.

Maar die omkering, die doet het hem. Ineens werd ik mijzelf bewust dat ik door dit verhaal, wat ik tot nu toe onbewust met mij mee droeg, mijzelf heel klein hield.
Zie mijn brief aan mijzelf. Zonder genade geschreven zoals ik hem ook aan mijn opa schreef.

Ditte

Ik wil nu even mijn gram halen op alles wat ik mijzelf en mijn familie heb aangedaan. Mijn dominante Kut gedrag waarbij ik het nodig vond mijn weekend bij mijn oma samen met mijn oma te laten verstoren omdat ik het mijzelf toegestaan heb inbreuk te laten maken op mijn gevoel van saamhorigheid dat ik had met mijn oma en dat ik mijzelf op de koop toe ook nog heb toegestaan dat mijn opa mij een klap verkocht zomaar uit het niets. Ik was mij van geen kwaad bewust en heb toegestaan dat ik die keiharde klap in mijn gezicht kreeg. Ik neem het mijzelf niet in dank af dat ik op dat moment een bang kind van mijzelf gemaakt heb. Ik was godverdomme pas 6 jaar, hoe kon ik me in godsnaam verdedigen tegen mijn agressiviteit. Het gevolg was angst voor mijzelf en geen respect meer voor mijn opa en mijzelf. Ik dank je zeker niet voor het schuldgevoel dat ik mijzelf bezorgde.”

Wow impact

Door dit zo op te schrijven en om te keren merkte ik dat er diep in mijzelf een verschuiving begon plaats te vinden een die nog wel even doorzet. De pijn begint minder te worden en het inzicht maakt dat ik dit gebeuren nu beter achter mij kan laten. Ik werd helemaal warm van binnen toen ik de omkering zat te schrijven. Terwijl ik, toen ik de brief aan mijn opa schreef, mijzelf helemaal dat meisje van 6 jaar waande bij haar oma thuis. Ik zag zelfs de beelden, van hoe hun huis eruit zag, weer precies voor me en ook de plek waar ik zat te tekenen en waar de rest van de meubelen stond. Ik kroop helemaal in de ervaring en het gevoel dat ik toen had.

Het gevolg van dit is een prachtige helende reis die mij nog veel en veel verder gaat brengen. Meteen heb ik een aantal mensen opgeschreven waar ik deze oefening ook op ga toepassen.

Lieve groetjes,
Ditte

2 Commentaren

  • Angelina Geplaatst 17 juni 2018 12:14

    Prachtig Ditte! Gefeliciteerd met je ont-wikkeling. Dikke knuffel en liefs, Angelina ❤️

    • Ditte Pelser Geplaatst 18 juni 2018 10:24

      Dank je lieverd. Het was een prachtige openbaring die brief. Soms heb je even een setje nodig om tot inzicht te komen.

      Lieve groetjes,
      Ditte

Commentaar Toevoegen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *