Weerstand

Weerstand

Het is tijd om mijn blog te schrijven en ik kom er niet uit wat ik zal schrijven. Ik voel een enorme weerstand opkomen. Weerstand om te schrijven, het voelt als moeten. De stroming blokkeert en bij alle onderwerpen die voorbij komen begint mijn hoofd er een veel te moeilijk verhaal van te maken. Het moet hier een daar aan voldoen en ik moet iets schrijven waar anderen wat aan hebben.

Mijn lichaam reageert op dit moment met een totale verlamming. Ik zit op de bank en doe helemaal niets meer. Ja, ik staar wat voor mij uit en constateer dat ik mij vreselijk zit op te winden want ik vind dat ik iets moet gaan ondernemen.

Zo zit ik mijzelf tegen te werken en te bestraffen voor het feit dat ik weerstand voel om een blog te gaan schrijven en ik zoveel mooie onderwerpen heb maar ik bij niet een van de onderwerpen iets voel stromen.

Moeten

Ik wil andere dingen doen, ik wil naar buiten, ik wil in huis aan de gang, ik wil, ik wil, ik wil. Ja, wat wil ik nu eigenlijk en waarom doe ik dat dan niet. Omdat ik vind dat ik een blog moet schrijven. Ja, je leest het goed MOET schrijven.

Ik hou helemaal niet van het woord moeten. Het wekt weerstand bij mij op. Waarom heb ik mijzelf in godsnaam de belofte gedaan dat ik 1x per week een nieuwe blog wil produceren? Waarom lukt dit mij niet? Allemaal vragen die maar blijven rondzingen in mijn hoofd en een lichaam dat hierop reageert.

Vertrouwen

Het lijkt wel of het vertrouwen langzaam aan het verdwijnen is dat het goed komt en dat ik wel degelijk op de goede weg zit. Ik kan mij er op de een of andere manier niet aan overgeven dat het even niet zo vlot wil stromen als dat ik graag zou zien.

Ja, ik vind nogal wat van mijzelf en dat is niet veel goeds, nee helemaal niet zelfs.

Ik vind namelijk ook dat ik niet voldoende doe op een dag, dat ik het nodig heb aangestuurd te worden, dat ik geen overzicht hebt en maar wat in de rondte aan het dobberen ben.

Allemaal dingen in mijzelf waar ik iets van vindt. Door dit allemaal van mijzelf te vinden roep ik het ook over mijzelf af en komt er niets uit mijn handen, waardoor ik bevestigd wordt in wat ik vind. Dan komt er een stemmetje naar boven dat heel hard roept, ‘zie je wel, je bent niets waard, je doet toch niet de dingen die gedaan moeten worden. Ga dan eens aan het opruimen in je huis’.

Tweestrijd

Nee, roept een ander stemmetje, dat kan helemaal niet want als je gaat opruimen in je huis dan ben je niet met je bedrijf bezig en dan kunnen potentiële klanten je niet vinden. Dan ben je niet bezig met je groei en dan ben je achteruit aan het werk. Ook daar wordt ik dan weer heel fijn in bevestigd want ik ben niet voldoende met mijn bedrijf bezig vind ik.

Kortom ik loop vast, vast op alle fronten, vast in mijn gedachten en mijn lichaam reageert. Ik ben niet zo goed in het maken van een tijdsplanning en mijzelf daar dan ook aan te houden. Daar kan ik best wat sturing bij gebruiken. Iemand die voor mij de tijd indeelt en aangeeft als je hier nu 2 uur aan werkt dan kun je daarna 2 uur in je huis aan het werk en dan kun je weer 2 uur aan je bedrijf aan het werk.

Mijn behoefte

Ik heb behoefte aan iemand die voor mij de dingen op een rijtje zet. Soms zit ik samen met mijn partner en dan wordt het wel weer iets helderder. Ik kan dan weer een paar dagen of een week vooruit maar dan slaat het weer toe en ga ik ronddobberen of freewheelen. Het is maar net hoe je het wilt noemen.

Ik doe best veel en ben niet lui van aard maar ik ben wel een ster in het naar beneden halen van mijzelf voor wat betreft mijn werkzaamheden en het nut dat ik daar dan in zie.

Het zou zo ontzettend fijn zijn als ik resultaat ga zien van al het werk dat ik tot nu toe verricht heb. Dat resultaat laat nog op zich wachten en dan is het zo ontzettend moeilijk om gefocust te blijven en te blijven vertrouwen op mijn eigen kunnen en kennis.

Naar binnen

Ik keer naar binnen en mediteer, mediteer op de weerstand die ik voel en voel wat er in mijn lichaam gebeurt als ik deze gedachten allemaal heb. Dan ga ik aan het werk met “The Work” van Byron Katie en zet deze gedachten op papier. Ik onderzoek mijn gedachten en stel mijzelf de vragen die ervoor zorgen dat ik helder krijg wat er onder zit. Daarna keer ik mijn gedachten om.

In de praktijk

Wacht ik zal een voorbeeld maken van een van mijn bovenstaande gedachten.

Ik moet iets schrijven waar anderen wat aan hebben.

1. Is dit waar?
Ja

2. Kun je absoluut zeker weten dat het waar is dat je iets moet schrijven waar anderen wat aan hebben?
Ja, nou ik wil graag dat anderen er iets aan hebben. Maar ik weet natuurlijk nooit zeker of die ander ook iets heeft aan wat ik schrijf. Dus eigenlijk is mijn antwoord hier Nee.

3. Hoe reageer je als je de gedachte denkt “ik moet iets schrijven waar anderen wat aan hebben”?
Dan reageert mijn lichaam door te blokkeren en voel ik stress. Er komen nog meer overtuigingen naar boven. Overtuigingen over dat ik niet goed genoeg ben en het toch niet kan, dat er niemand op mij zit te wachten. Stemmen die mij vertellen ‘zie je wel dat je het niet kunt het resultaat blijft toch uit’. Deze gedachte maakt mij verdrietig en onzeker.

4. Wie zou je zijn zonder de gedachte ‘ik moet iets schrijven waar anderen wat aan hebben’?
Dan zou ik blij, vrolijk en energiek zijn, ik zou voldoende energie hebben om alle dingen die er nog liggen te wachten aan te pakken. Ik zou pen en papier pakken en opschrijven wat er allemaal nog gedaan moet worden en gewoon 1 voor 1 deze dingen afhandelen. Dan zou ik tijd en ruimte krijgen om met vrienden af te spreken en mijn huis zou opgeruimd en schoon zijn waardoor ik me minder vermoeid voel. Ja, ik zou dat allemaal kunnen doen en ook nog tijd voor mijzelf hebben.

De omkering:

Ik hoef niet iets te schrijven waar anderen wat aan hebben.
Anderen hoeven niets te hebben aan wat ik schrijf.
Het is niet belangrijk dat anderen iets hebben aan wat ik schrijf, het is belangrijk dat ik er iets aan heb.
Wie ben ik om te bepalen dat anderen iets moeten hebben aan wat ik schrijf, dit kan ieder voor zich bepalen.
Ik hoef niet het leven van de ander te leven.
Ik mag ook schrijven als anderen er niets aan hebben.
Ik kijk er naar uit om te schrijven waar anderen niets mee kunnen
Ik vind het fijn om alleen maar te schrijven waar ik iets aan heb.

Door op deze manier naar mijn gedachten te kijken kan ik mijn overtuigingen en onderliggende overtuigingen één voor één aanpakken.

De verandering

Wat gebeurt er nu in mijn lichaam? Ik voel het weer stromen, er is een blog ontstaan en ik ben blij. De verandering in mijn denken en de reactie van mijn lichaam is zichtbaar en voelbaar. Ik ga zo mijn lijstje maken met alle taken daarop die nog op mij liggen te wachten en ga aan de slag om mijn lijstje korter te maken door taken af te handelen.

Lieve allemaal dank jullie voor het lezen van mijn blog

Denk jij bij jezelf ‘ik wil ook graag van mijn onderliggende overtuigingen af’? Dat kan. In mijn praktijk is “The Work” een van de methoden waar ik regelmatig mee werk.

4 Commentaren

  • Sander Geplaatst 6 april 2018 07:17

    Hoi Ditte, heel herkenbaar vind ik de verlamming waarover je schrijft. En wat heb je een mooie methode van Byron Katie om jezelf hier weer van te verlossen. Ik kende deze niet en ben dan ook blij dat ik je blog heb gelezen. Weet niet of je het fijn vindt om te horen, maar ik heb er iets aan gehad. Dank je wel. Lieve groetjes, Sander

    • Ditte Pelser Geplaatst 9 april 2018 20:59

      Dank je voor je feedback en ontzettend lieve berichtje Sander.

  • Petra Geplaatst 7 april 2018 17:21

    Lieve Ditte
    Een mooie uit dit blog vind ik ook ik doe het voor mezelf. Ik doe het niet voor de ander.
    Geniet van je reis. Dan komt het zeker goed. Burton Katie spreekt mij ook heel erg aan.

    • Ditte Pelser Geplaatst 8 april 2018 21:47

      Lieve Petra,

      Wat een lief antwoord, dank je. Byron Katie is echt super fijn om mee te werken. Als je echt goed de lijn volgt zoals zij The Work bedoeld gaat dit heel diep en geeft het echt geweldige inzichten.

Commentaar Toevoegen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *