Money, money, money

Money, money, money

Nog bijkomend van een zeer enerverend weekend bij 365 Dagen Succesvol, voel ik mij wat moe en verloren, eigenlijk een beetje weemoedig. Er buitelen vele gedachten over elkaar in mijn hoofd maar ze zijn stuk voor stuk niet te duiden. Het is een beetje druk in mijn bovenkamer op het moment. Zo ontzettend veel heb ik meegekregen dit weekend. Een van de dingen die mij het meest is bijgebleven is wel wat er gebeurd als je wilt denken in overvloed en dan niet congruent handelt met je intuïtie.

Een zeer mooi confronterend en bijzonder proces begon zich in mij te voltrekken toen de impact van een opdracht die wij gekregen hadden duidelijk werd. Laat ik eerst even kort omschrijven wat deze opdracht inhield voordat ik ga vertellen welk proces zich in mij begon te voltrekken en wat ik hier aan inzichten van mocht meenemen om weer mee aan het werk te gaan.

De opdracht bestaat uit meerdere onderdelen, die ik hieronder puntsgewijs benoem.
1 Neem een geldbiljet mee naar dit weekend. Een biljet waar jij mee wilt werken en bepaal zelf een waarde.
Tijdens dit weekend:

2 Vouw een hartje van het biljet dat je hebt meegenomen
3 Zoek nu iemand aan wie jij je hartje wilt geven
4 Ontvang van deze persoon zijn hartje terug
5 Maak dat wat je ontvangen hebt je helemaal eigen (zodat je er helemaal mee kunt zijn.)
6 Herhaal de stappen 3, 4 en 5 nog een keer maar dan bij een ander persoon.
7 We gaan mediteren
8 Neem het hartje dat je nu in je bezit hebt mee de stad in en geef het weg.

ÉÉN

Zo begon mijn reis met mijn geldbiljetten. Al snel had ik besloten dat ik €50 wilde meenemen. Dat bedrag zat in mijn portemonnee en al waren het dan meerdere briefjes dat maakt toch niets uit, dacht ik. Hier kwamen de eerst overtuigingen naar boven. Wat zullen we ermee gaan doen? Ga ik het wel weer mee terug krijgen? Ja, maar eigenlijk kan ik op dit moment niet zo veel missen , moet ik dan wel zo’n hoog bedrag meenemen? Wat vind ik mijzelf eigenlijk waard? Allemaal vragen die voorbij kwamen en waar ik voor het weekend al druk mee was. En dan te bedenken dat dit het weekend van overvloed zou zijn. Hoeveel tekort-gedachten kun je hebben?

Met al die gedachten nam ik mijn biljetten mee naar dit weekend.

TWEE

Het opvouwen van de 5 briefjes zo in elkaar dat lukte niet, maar ik had mijzelf toch voorgenomen dat ik met dit bedrag wilde werken. Zo was ik wat aan het stoeien met het vouwen en aan het mopperen dat het niet lukte om die 5 briefjes om te toveren tot een hartje. Tot er een aantal keren geopperd werd “dan neem je toch 1 briefje, het maakt niet uit”. Er was onder andere een coach die dat opperde. Er gebeurde iets raars in mij toen de coach dit opperde. Ik nam het namelijk van niemand aan en bleef maar modderen. Op de een of andere manier is er in mijn systeem iets geprogrammeerd dat ervoor zorgt dat ik licht opkijk tegen iemand die “zogenaamd” hoger is in de hiërarchie en dus luisterde ik naar de coach. Op dat moment raakte ik min of meer in conflict met mijzelf. Ik raakte wat gestrest en kon niet meer creatief denken dus ik ging verder met 1 briefje maar bleef wel zitten met het gevoel, dit klopt niet.

Volgende stukje van de opdracht, ja daar komt ie.

DRIE en VIER

Ga opzoek naar een ander persoon en geef jouw hartje weg. Voel wat dit met je doet en sta daar even bij stil. Ja, dat weggeven ging nog wel maar met een raar gevoel in mijn buik omdat ik niet dat weggaf wat ik wilde weggeven. Ontvang nu het hartje van de ander. Wow dit kreeg ineens waarde want wat kreeg ik terug, juist ja, die €50 die ik zelf had willen weggeven. Ik voelde mij bezwaard en overdonderd. Deze kwam keihard binnen. Ik werd verlegen, sloeg dicht en wilde het eerst niet aannemen maar toch ook weer wel want het was meer “oh hebbert, ging er meteen door mij heen”. Zeer grote tekort- gedachten buitelden door en over elkaar. Wat voelde ik mij schuldig dat ik mijn hoofd en niet mijn hart ofwel intuïtie had gevolgd. De opdracht ging verder en ik mocht het briefje dat ik ontvangen had houden en voelde mij nog steeds overrompeld.

VIJF en ZES

Ontvangen is 1 ding maar er dan vervolgens ook het gevoel aanhangen dat het echt van mij is, dat is nog een ander ding. Gelukkig had ik daar een stuk minder moeite mee. Toen ik eenmaal doorhad dat ik het echt niet terug hoefde te geven omdat dit nu juist de oefening was, kon ik het me ook helemaal eigen maken.

Wederom mochten we iemand opzoeken om dit bedrag te ruilen. Ik vond een super lieve mevrouw en ruilde mijn briefje voor een briefje dat echt ontzettend veel minder waard was. Gek genoeg deed dit mij niets. Ik had min of meer verwacht dat ik me wel wat aangedaan zou voelen door dit verschil in waarde, maar niets was minder waar. Ik denk zelfs dat ik stiekem eigenlijk wel blij was dat ik nu minder terug kreeg. Even flitste er iets door mij heen van zie je nou, je roept het over jezelf af.

ZEVEN en ACHT

Tijdens een lange meditatie viel bij mij het spreekwoordelijke muntje. Het kwartje viel op zijn juiste plaats en ik besloot onmiddellijk actie te ondernemen. Het bleek niet voor niets te zijn dat ik in de eerste ruil niet al mijn briefjes heb weggegeven. Nu kon ik de beslissing nemen om het restant aan briefjes dat nog in mijn portemonnee zat toe te voegen aan het hartje dat ik had ontvangen.

Het werd mij meteen duidelijk waarom ik in de eerste opdracht niet alles gegeven had wat ik te geven had. We moesten namelijk de stad in om ons hartje, dat inmiddels helemaal eigen was geworden, weer door te geven. Meteen wist ik, dit wil ik aan iemand geven die het voor mijn gevoel ook echt nodig heeft.

Zo ging 1500 man op weg om de Utrechtse binnenstad onveilig te maken en hebben we met zijn allen in 1 uur tijd vele mensen blij gemaakt door bij elkaar geteld ongeveer €50.000,– uit te delen.

Wat er toen gebeurde

Jee, dat was helemaal niet makkelijk. Genoeg mensen in de stad zou je zo denken. Ja natuurlijk waren er meer dan genoeg mensen te bekennen in hartje Utrecht, alleen het probleem was wel dat we met zo’n 1500 mensen tegelijk dezelfde actie aan het ondernemen waren. Wat gebeuren en toch rare dingen met mij als het om weggeven en geld gaat. Zoveel tekort-gedachten als er dan voorbij komen. Ik gun het iedereen maar ik wilde wel dat mijn geld naar iemand ging waarvan ik het gevoel had dat deze persoon het ook echt nodig zou hebben. Dus ik gunde het eigenlijk toch niet iedereen. (Oeps dat is een hard inzicht)

Daar loop je dan in een soort trein met zijn allen achter elkaar aan de stad in. Meteen begon mijn brein te scannen. Die daar of nee die dan? O daar een straat muzikant of nee, toch maar niet. Zo werd mijn bundeltje biljetten zwaarder en zwaarder. Ik werd met de minuut onrustiger en wilde niet lukraak met geld gaan strooien maar ook niet als 2e of 3e persoon aan iemand iets geven omdat mijn voorganger dat toevallig ook had gedaan. Ik wilde echt aan iemand geven die voor mij goed voelde. Het werd hoe langer hoe lastiger en ik werd hoe langer hoe drukker. Meer en meer ging ik vanuit mijn hoofd beredeneren en denken. Die niet, die niet, maar wie dan wel en straks lukt het mij “als enige” niet om van mijn geld af te komen. Ik moet wel iemand vinden hoor.

Eerst maar even iets drinken

Wij deden deze opdracht met zijn drieën en hadden we alle 3 ook enorme dorst dus ik stelde voor om eerst maar een terrasje te pakken. Het was tenslotte ook nog eens ontzettend mooi weer. Zo gingen we eerst even zitten en wat drinken, konden we even tot rust komen en waaierde in de tussen tijd de grote groep mensen, die allemaal de zelfde opdracht hadden gekregen, een beetje uit. Er begon zowaar weer een beetje overzicht in de meute en in mijn hoofd te komen.

Gelukt

Opnieuw gingen we op weg. Ik zet nog geen 5 stappen de straat in en daar staan ze recht voor mijn neus. Een wat oudere meneer en mevrouw, samen hand in hand een beetje verloren voor zich uit te kijken. Ik werp een blik op de mevrouw en in 1 split second weet ik “deze mevrouw gaat mijn hartje en de rest van mijn biljetten ontvangen”. Ik loop naar haar toe en vraag of ik haar blij mag maken. Ze kijkt me niet begrijpend aan en vraag mij “maar hoe dan”? Waarop ik haar uitleg met wat voor een actie en intentie we bezig zijn. Ik overhandig haar mijn hartje en de overige biljetten. Deze lieve mensen waren onmiddellijk tot tranen geroerd en mijn hart, ja, mijn hart maakte niet een sprongetje maar een reuze sprong.

Wat voelde ik een opluchting dat ik mijn opdracht had vervult en van mijn zware last was verlost. Maar dat was niet het enige. Wat werd ik blij van de gezichten van die lieve mensen. Prachtig was het om zoveel liefde te ervaren in de vorm van belangeloos geven. Geld is niet alleen waarde. Geld is ook kracht en tegelijkertijd liefde.

Ja, geld heb je nodig om dat te kunnen doen wat je wilt doen. Het lijkt misschien niet oneindig maar als je geld gelijk ziet aan kracht en liefde dan is het wel oneindig. Liefde is er namelijk altijd en overal op allerlei manieren. Waarom is het dan zo gemakkelijk om liefde te geven en zo moeilijk om geld te geven?

Levenslessen

Zelf heb ik tijdens mijn burn-outs ontdekt dat als ik liefde wil ontvangen, dat ik eerst liefde voor mijzelf zal mogen voelen. Pas dan kan ik liefde weggeven en ga ik het ook weer ontvangen van anderen. Zo is de cirkel weer rond.

En wat ik mocht leren deze dag, ja dat waren wel weer een paar heel mooie levenslessen.
A. Ik mocht leren nog beter naar mijn eerste intuïtieve ingeving te luisteren.
B. Ik mocht leren dat echt onvoorwaardelijk ontvangen voor mij nog steeds ontzettend moeilijk is.
C. Ook mocht ik ontdekken dat als ik dan eenmaal ontvangen heb dat ik het me dan wel volledig eigen kan maken. Ik kan er dan helemaal mee zijn.
D. Ik mocht leren dat weggeven, als je niet congruent bent met dat wat je wilt weggeven, helemaal niet fijn is en ook geen voldoening geeft.
E. Als laatste mocht ik leren dat oprecht vanuit liefde en onvoorwaardelijk geven of doorgeven gewoon heel gelukkig maakt.

2 Commentaren

  • Victoria Geplaatst 25 april 2018 22:59

    Hi lieve Ditte,
    Wat een mooie oefening en ervaring van jou en zo mooi beschreven. Top❣️
    Jammer dat ik je niet ben tegen gekomen. Ik was nl ook in hartje Utrecht. 😆
    Dank voor het delen
    Liefs, Victoria.

    • Ditte Pelser Geplaatst 28 april 2018 12:30

      Lieve Victoria,

      Dank je voor je prachtige en lieve feedback.

      Wat kan het leven soms een wending nemen he.
      Zo zie je elkaar niet en zo kom je elkaar tegen of spreek je gewoon weer af.
      Tijd, ruimte en afstand maken dan niets meer uit.

      Jammer dat we elkaar niet troffen maar het mag zo zijn geweest.
      Wij gaan elkaar gauw weer zien.

      Lieve groetjes,
      Ditte

Commentaar Toevoegen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *