Opruimen

Opruimen

Jippie, oude pijn mag opgeruimd worden. Pijn is niet leuk en blokkeert je levensstroom. Kort gezegd, je raakt uit je flow. Hoe meer oude pijn je weet op te ruimen hoe beter je in verbinding kunt blijven met jezelf en dat wat is. Gebeurtenissen uit het verleden veranderen nooit meer. Het is eenmaal gebeurt maar wat nou als je wel de pijn en de emotie die op zo’n gebeurtenis rusten kunt wegnemen of in ieder geval zo kunt laten zijn dat deze je niet meer overnemen waardoor je geblokkeerd wordt in je doen en laten. Zou dat niet fijn zijn?

Laat het nu zo zijn dat ik afgelopen dagen met zo’n oude pijn geconfronteerd werd. Ja, ook bij mij zit nog oude pijn. Ik werd er niet mee geconfronteerd omdat ik in een bepaalde situatie terecht kwam maar omdat ik er bewust voor koos om de persoon onder ogen te komen die mij deze pijn laat voelen. Deze keer liep ik er niet voor weg, maar ik besloot de confrontatie met mijn pijn aan te gaan.

Ontmoeten

Zo ging ik naar de verjaardag van mijn zoon in de wetenschap dat ik daar mijn ex-partner tegen zou komen. Nu loop ik niet zo zeer voor mijn ex-partner weg maar wel voor de pijn die hij mij bezorgt. Ik kan hem bijvoorbeeld nog steeds niet in zijn ogen kijken. In zijn ogen lees ik veel verdriet en een gevoel van ongelukkig zijn. Dit raakt mij nog steeds heel diep. Toch besloot ik er deze keer voor om hem wel in de ogen te kijken en het gevoel dat het bij mij oproept te trotseren. Ik mocht eindelijk mijzelf toestaan te blijven in het gevoel en tegelijkertijd gezellig op visite te zitten en gesprekken te voeren. Dat is best veel voor een lichaam dat alleen maar wil dat je voelt waar de pijn zich bevindt.

Iedere keer als mijn ex-partner en ik elkaar zien wordt deze pijn bij mij weer aangeraakt en wil ik er voor weglopen. Het maakt mij zo ontzettend verdrietig te ontdekken dat het na 10 jaar nog steeds niet mogelijk is om een normaal gesprek met elkaar te voeren en wij geen afspraak kunnen maken over zaken die geregeld moeten worden. Ja, dat doet me pijn. Ergens onder de oppervlakte is er een heel groot verlangen dat dit wel mogelijk zou moeten zijn. Het verlangen naar dit “normale” contact maakt dat ik pijn en verdriet voel. Het feit dat ik een sneer krijg als ik iets vraag of probeer te regelen dat doet pijn maar ook het zien dat hij niet gelukkig is doet mij pijn.

Deel van mijn leven

Hij is, hoe ik het ook bekijk, een onderdeel van mijn leven. Samen hebben we jaren lief en leed gedeeld en dat daar op enig moment een eind aan is gekomen is triest maar voor ons beiden beter. Voor de kinderen daarentegen is dit een behoorlijk proces geweest van wikken en wegen. Wel iedereen tegelijk uitnodigen tijdens een feestje of toch maar niet. Toen de kinderen nog bij ons in huis woonden vierde ieder in zijn eigen omgeving verjaardagen met zijn eigen familie. Daarmee was het probleem van kiezen en samenvoegen opgelost.

Zelfstandig

Nu zij groot zijn en zij hun eigen huis hebben speelt dit toch weer op. Ik ben blij dat mijn zoon er voor gekozen heeft om zijn verjaardag in 1 keer voor iedereen te vieren. Dit heeft mij de mogelijkheid gegeven te onderzoeken hoe ik mijzelf voel in de nabijheid van mijn ex-partner. Ik moet eerlijk zeggen in het begin is het iedere keer weer aftasten hoe de vlag ervoor staat maar ik merk dat ik iedere keer beter kan ontspannen in de situatie en dat de pijn stukje bij beetje minder wordt tenminste, zolang ik niet rechtstreeks met hem in gesprek hoef.

Het volgende is aan de hand, voor mijn dochter moet er bij mij thuis iets worden opgehaald wat vervolgens bij mijn ex-partner in opslag moet worden genomen. Het voorwerp waar het om gaat is nogal groot en vooral ook erg zwaar. Mijn ex-partner heeft een hele grote bus waar dit in past en dat is de gemakkelijkste manier om het te vervoeren. Helaas viel het in totaal verkeerde aarde dat ik de vraag stelde om hierover iets af te spreken. Die sloeg in als een bom.

Emoties tonen

Ik slikte, draaide mijzelf om en zei tegen mijn dochter ‘regel het zelf maar’. Op zulke momenten ben ik er een ster in om vooral mijn gevoelens niet te tonen. Vooral omdat ik mij dan niet veilig voel binnen de groep. Dat dit gebeurd is niet erg als ik maar wel in mijn lichaam blijf en mijzelf bewust ben van wat ik voel. Dan kan ik er op een later moment naar terug gaan. Het lijkt wel zoiets als ik stoot nu mijn hoofd maar wacht met auw zeggen tot ik thuis ben. In dit geval kon dat.

Omdat ik deze oude pijn herkende en er ook op bedacht was dat dit aangeraakt zou worden. Niet te min deed het zeer en werd ik geconfronteerd met een stukje verleden waarin ik voor mijn gevoel altijd het onderspit delfde omdat ik mijzelf niet gehoord, gezien en begrepen voelde. Dat is dan ook precies wat het bij mij aanraakte toen ik mijn vraag stelde en een akelige opmerking terug kreeg.

Uit mijn lichaam

Meestal ben ik vertrokken als ik zo geconfronteerd wordt met de pijn in mijzelf. Niet letterlijk natuurlijk, maar figuurlijk zeker wel. Ik schiet dan uit mijn lichaam om het gevoel niet aan te gaan. Nu koos ik er bewust voor om hem aan te kijken en mezelf te laten raken, auw. Als ik vertrokken ben dan voel ik niet meer waar ik in mijn lichaam de pijn en het verdriet ervaar en dan maakt mijn hoofd er een verhaal van. Mijn hoofd is daar heel goed in. Vandaag koos ik ervoor om mijn hoofd niet op hol te laten slaan en om te blijven voelen. Weliswaar koos ik er ook voor om dit niet te tonen maar van binnen voelde ik het zeker wel.

In balans

Door aardse- en kosmische energie toe te laten, te voelen en de balans te bewaren bleef ik met mijzelf in verbinding en kon ik blijven functioneren zoals ik daarvoor ook deed. Wat ben ik blij dat ik in zo’n situatie kan ingrijpen en dat ik voldoende kennis heb om mijzelf in balans te houden. Mijn tools als meditatie, focussen en healing kwamen nu heel goed van pas en ik kon heel snel schakelen.

Dit neemt niet weg dat ik het gevoel dat ik had heel goed heb kunnen opslaan. Zo goed zelfs dat ik het de volgende dag zo weer tevoorschijn kon halen toen ik er met mijn partner over in gesprek was. Ik kon benoemen dat het mij pijn deed en verdrietig maakte en dat ik dit ook weer in volle sterkte kon voelen en dit keer ook doorvoelen. Ik ging zitten op de bank, benoemde wat er gebeurd was en we doorliepen nog even onze ervaringen. Ik bleef voelen wat dit met mij deed en focuste op de pijn die zich langzaam door mijn lichaam verspreidde. Ik ademde naar de pijn en gaf het de aandacht die het nodig had. Tranen rolden over mijn wangen en mijn keel kneep dicht. Dit alles observeerde ik zonder oordeel en zonder verklaring. Door op deze manier met mijn pijn en verdriet om te gaan loste het langzaam op en kwam er ruimte voor iets anders.

Ruimte voor liefde

Ruimte om te zien dat mijn ex-partner zich ook maar probeert staande te houden in een situatie waarin hij zich uitermate ongemakkelijk voelt. Ruimte om liefde toe te laten en te vergeven van wat er ooit was. Zo kan ik een volgende keer weer een stukje gemakkelijker in zijn nabijheid verkeren.

Heb jij ook last van gebeurtenissen uit je verleden en blokkeer je steeds als je met dit verleden geconfronteerd wordt? Ik help je graag met mijn kennis en ervaring om ook voor jou weer ruimte te creëren en liefde te laten stromen.

Commentaar Toevoegen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *