Leegte

Leegte

Ik wilde mijn blog schrijven maar voelde alleen leegte. In mijn hoofd wilde zich geen onderwerp vormen. Op de achtergrond bleef het zeuren dat mijn blog dit keer over vrede mocht gaan. Maar ik voelde alleen maar leegte. Vrede! riep mijn onderbewuste. Ja, maar hoe dan, vroeg ik mij af. Een uur zat ik naar mijn lege computerscherm te staren en ik begon een lichte mate van irritatie bij mijzelf te bespeuren. Ah, bedacht ik plotseling. Dat is onvrede.

Onvrede

Hier kan ik wel iets mee, bedacht ik toen. Maar hoe dan? Ik besloot om mijzelf niet te tergen op deze mooie dag maar mee te stromen met dat wat er is. Zo stapte ik achter mijn pc vandaan en ging aan het werk in de tuin. Ik ben namelijk een mooi nieuw straatje aan het leggen in mijn achtertuin en het mooie weer riep ”kom mij afmaken’. Afmaken dat lukt niet in een keer want dat is een beetje teveel werk. Maar toch heb ik gehoor gegeven aan de roep van het mooie weer en laten ontstaan wat er gebeuren mocht.

Ik koos dit keer bewust om in vrede met mijzelf te blijven en mee te stromen in plaats van het toelaten van de frustratie door het niet lukken van mijn blog. Dat was een heel fijne ervaring.

Zijn bij wat is en daarin sturen, dat is een hele kunst. Toch, het lukt mij steeds beter.

Vechten of vluchten

Laten we het eens over vrede hebben. Dan bedoel ik niet de vrede na oorlog voeren of het uit de weg gaan van een vechtpartij. Nee, dan bedoel ik de vrede die je in jezelf kunt ervaren door dat je in verbinding blijft met je lichaam.

Ik kan mij nog wel herinneren dat ik als kind zeer regelmatig in gevecht was. In gevecht met mijzelf of met mijn omgeving. Ik was niet echt ontevreden (dat is hoe mensen het om mij heen een naam gaven) maar ik voelde zeker geen vrede in mijzelf met als gevolg dat ik vaak het gevoel had dat ik er niet bij mocht horen.

Hoofd en hart verbinden

Omdat ik graag bij de groep wilde horen en ik het gevoel had dat ik daarvoor erg mijn best moest doen, ging ik mijzelf volledig aanpassen aan hoe de groep het graag wilde. Veel later pas ben ik gaan beseffen dat ik door dit aanpassen mijn eigen authenticiteit ben kwijt geraakt waardoor ik eigenlijk continu in onvrede leefde. Ik deed me namelijk anders voor dan ik zou willen en hierdoor ontstond er een conflict tussen mijn hoofd die vond dat ik moest doen hoe het hoorde en mijn hart die hier heel ongelukkig van werd.

Zo ben ik jaren aan het zoeken geweest wat er toch met mij aan de hand was, overal waar ik me begaf ervoer ik onvrede en onenigheid. Vaak voelde dit voor mij ook nog eens heel onterecht. Dan had ik daar weer een mening over of voelde ik me verantwoordelijk voor het onrecht dat anderen of mij werd aangedaan. Ik was dan boos of ik voelde me schuldig en buitengesloten. Kortom ik was in gevecht met wat ik eigenlijk wilde en met wat ik deed.

Burn-out

Het gevolg van al dit vechten met mijzelf en de onvrede die ik in mijzelf voelde was een burn-out. En nog had ik het niet geleerd want een aantal jaren later kreeg ik een tweede burn-out. Dat was voor mij het teken. En nu moet het echt anders.

De oplossing lag voor mij in de ontdekking dat ik niet deed waar ik blij van werd maar dat ik deed zoals het hoorde. Toen ik die sleutel gevonden had kon ik eindelijk mezelf bevrijden van mijn onvrede.

Dit ging natuurlijk niet van de ene op de andere dag want ik had er nogal een handje van om de schuld bij de ander te zoeken. Ja, verantwoording nemen voor je eigen leven dat gaat niet zomaar. Ik had veel te leren over mijzelf en over hoe ik in het leven stond dus ging ik opzoek naar hulp. Deze hulp vond ik in de vorm van een jaartraining waarin ik mocht werken met mijn innerlijk kind.

Innerlijke kinderen

Waar ik me tot die tijd niet bewust van was is dat iedereen, ja echt iedereen zijn innerlijke kinderen met zich meedraagt. Vaak zijn deze innerlijke kinderen beschadigd en hebben zij pijn opgeslagen. Ook hebben deze innerlijke kinderen allemaal hun eigen technieken ontwikkeld om te overleven. Zo heb ik bijvoorbeeld een heel angstig innerlijk kind in mij. Dit kind is zo bang dat het zich het liefste verstopt en nooit meer tevoorschijn komt. Maar wat gebeurde er toen ik mijn burn-out kreeg? Toen kon dit kind zich niet meer verstoppen en ik werd bang, heel erg bang. Bang voor alles. Bang voor ziekte en bang voor pijn. Waar ik helemaal niet bij stil stond was dat ik al pijn had. Omdat ik de pijn en angst wegdrukte en niet wilde voelen ervoer ik juist veel meer pijn en angst. Het kleine meisje in mij bleef maar op de deur kloppen. Zij wilde zo ontzettend graag gezien en gehoord worden en ze wilde zich ook geliefd voelen en gedragen worden.

Pijn omarmen

Wat mij lange tijd niet lukte ben ik langzaam maar zeker gaan leren tijdens een 2 jaar durende innerlijk kind training. Ik heb geleerd mijn innerlijke kinderen te omarmen, te koesteren en de liefde te geven die ze nodig hebben. Nee, ik zal niet gauw meer een innerlijk kind dat op de deur klopt weg sturen. Ik neem de tijd om dit kind in mijn armen te sluiten of het nu boos is of verdrietig of blij en geef het zo de liefde die het nodig heeft.

Hoe ik dat doe? Daar gebruik ik verschillende manieren voor. Een van deze manieren is focussen op mijn lichaam en onderzoeken waar de pijn (het kind) zich manifesteert in mijn lichaam. Als ik dat weet dan kan ik met aandacht en liefde de plek in mijn lichaam opzoeken, mij op deze plek concentreren en er naartoe ademen net zolang tot de pijn begint op te lossen en er vrede en liefde voor in de plaats komt.

Levenspad

Ik merk dat er net als ik nog veel meer mensen zijn die ook innerlijke pijn voelen en niet weten hoe hiermee om te gaan. Ben jij zo iemand, dan kan ik een stukje met je meelopen op jouw levenspad om een luisterend oor voor je te zijn, je te ondersteunen en je handreikingen te geven zodat je ook vrede gaat ervaren in je lichaam. Door het inzetten van mijn ervaring en mijn opgedane kennis help ik jou om net als ik weer geluk en liefde in je leven toe te laten.

Het is mijn missie om te zorgen dat Nederland het vredigste, liefdevolste en veiligste land ter wereld wordt.

Lieve groet,
Ditte

2 Commentaren

  • Ilse Geplaatst 4 juli 2018 10:39

    Mooie blog weer Ditte. Ik merk dat er bij mij welmeer vrede kan ontstaan, al hoewel ik wel aan het zoeken ben naar een nieuwe balans zou je dat ook uit kunnen leggen als onvrede? Hoe kan ik daar dan het beste mee omgaan? Toestemming geven dat het er mag zijn en vertrouwen hebben dat die balans van zelf ontstaat? Liefs Ilse

    • Ditte Pelser Geplaatst 4 juli 2018 14:48

      Hoi lieve Ilse,

      Dank je voor je lieve berichtje
      Hoe ervaar je het zoeken naar je nieuwe balans? Het is idd wel belangrijk om te blijven vertouwen dat ook deze keer de balans er weer is op het moment dat jij jezelf de ruimte geeft om te voelen en te ervaren. Mocht je nog met vragen zitten of als ik je op een andere manier kan helpen dan mag je me altijd bellen of mailen.

      Lieve groet,
      Ditte

Commentaar Toevoegen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *