Jippie bijna vakantie of toch niet?

Jippie bijna vakantie of toch niet?

De zomer is al in volle gang aanwezig. Al weken geniet ik van het werken in mijn tuin, zowel letterlijk als figuurlijk. Ik verplaats mijn praktijkruimte met mooi weer namelijk naar buiten maar omdat wij in en om ons huis nog veel handenarbeid te doen hebben ga ik ook letterlijk aan het werk in mijn tuin.

Zo lijkt het hier alle dagen vakantie maar dat is het natuurlijk niet. De zon geeft mij dusdanig veel energie en rust dat ik met een blij hart bereidt ben heel hard te werken zonder de stress te voelen die ik wel voel als ik binnen blijf. Doordat ik er jaren terug voor gekozen heb mijn stressvolle baan op te zeggen om voor mijzelf te beginnen, kan ik nu deze keuze maken. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik destijds de vakanties nodig had om bij te komen van alle stress die ik op mijn werk ervoer,laat staan dat ik heerlijk ontspannen op vakantie kon gaan.

Ontspanning?

Vakantietijd was toen geen tijd voor ontspanning voor mij maar veel meer een periode van nog meer stress. Mijn ritme van de dag werd onderuit gehaald en hoewel ik in de eerste dagen dat ik vrij was nog wel kon genieten van de vrijheid omdat ik even mijn eigen dag kon indelen, werd dit al snel een stressvolle bezigheid omdat ik te veel in te korte tijd wilde doen. Er was ook zoveel blijven liggen in de periode die aan mijn vakantie vooraf ging en dat alles moest natuurlijk wel afgehandeld zijn voor het eind van mijn vakantie. Wilde ik ook nog een paar weken weg dan hield ik 1 week over om in en om huis alle dingen op orde te krijgen. Best stressvol eigenlijk.

Eindelijk was het dan zover. Koffers gepakt, auto volgestouwd en gaan met die banaan. Een leuke camping of logeerplek was gelukkig al eerder uitgezocht. Hup, in de auto en rijden maar. 2 dagen heen, 10 dagen vakantie waarvan ik er 3 nodig had om bij te slapen. Blijven er nog 7 dagen over om iets te ondernemen, want ja, de kinderen zijn niet alleen maar met vakantie om niets te kunnen doen en weer 2 dagen terug te rijden.

Zoals je kunt lezen niet echt een ontspannende bezigheid en een rustgevende vakantie. Vooral niet als je nog vol adrenaline en stress zit van je werk waarvan je weet dat je eerst een achterstand hebt weg te werken als je weer terug komt. Kortom, wat gebeurd er met je als je een baan hebt waarin je niet volledig happy bent, die je wel de inkomsten opleveren die je nodig hebt om te kunnen leven maar die je niet gelukkig maakt en je uiteindelijk alleen maar energie kost? Juist, dan raak je opgebrand. Als je dat maar lang genoeg volhoudt en daarbij niet luistert naar waar jouw diepste verlangen ligt, dan komt er een moment dat ook je reserve tank leeg raakt. Dat moment heet een burn-out. Uit eigen ervaring weet ik dat ik dit niemand toe wens.

Onderuit gehaald

Een burn-out tackelt je echt helemaal. Je kunt van het ene op het andere moment niet meer verder en je bent letterlijk opgebrand. Mijzelf is dit 2 keer overkomen. Het bracht me aan het denken. Het heeft letterlijk mijn wereld op zijn kop gezet en ik heb het roer omgegooid. Voor mij zat de oplossing in mijn reis naar binnen. Ik mocht eindelijk tijd en aandacht voor mijzelf vrij maken. Ik mocht gaan voelen wat er in mijn lichaam aan de hand was en alle emoties gaan toelaten die ik tot die tijd altijd onderdrukt had.

Ja, onderdrukt had! Want als iemand aan mij vroeg hoe gaat het met je dan was het antwoord steevast ‘goed hoor’. Een enkeling vroeg dan verder en was echt geïnteresseerd in hoe ik mij werkelijk voelde. Daar kon ik dan mijn verhaal wel kwijt en dat luchtte een beetje op maar het hielp mij verder niet. Ook deze mensen konden mij niet aangeven hoe ik met mijn stress overweg kon. Meestal was het antwoord ‘jee wat vervelend voor je, doe maar rustig aan en dan komt het wel weer goed’.

Vragen stellen

Ik begon mijzelf af te vragen waar ik nu eigenlijk echt behoefte aan had. Die vraag is voor mij het eerste begin geweest om tot een oplossing te komen. Ik had namelijk behoefte aan een luisterend oor maar ook had ik enorme behoefte aan praktische ondersteuning. Echt gewoon letterlijk mensen die mij taken uit handen zouden nemen. Taken die mij inmiddels teveel geworden waren. Wat had ik toendertijd geholpen geweest met alleen al iemand die dagelijks even eten voor me zou koken of wekelijks eens een stofzuiger door mijn huis zou halen. Ja, ook dat soort hulp had ik heel hard nodig. Ik was zo moe, ik kon alleen maar slapen.

Toch zat daar niet mijn probleem. Het werkelijke probleem waardoor ik burn-out raakte was niet mijn werkgever die veel van mij eiste of mijn huishouden waarvoor ik zelf verantwoordelijk was of mijn kinderen die ook aandacht nodig hadden. Nee, mijn werkelijke probleem was het feit dat ik niet om hulp durfde te vragen. Ik had namelijk een overtuiging die ik als kind al voor mijzelf had gemaakt. Je mag niet vragen want vragen is voor domme mensen die het niet zelf kunnen. Als je vraagt ben je zwak want dan geef je toe dat je hulp nodig hebt.

Beperkende overtuigingen

Juist in die overtuiging en in die woorden zat mijn werkelijke probleem. De oplossing die ik uiteindelijk gevonden heb voor dit probleem en waardoor ik mijn overtuigingen heb kunnen omvormen zodat ik vandaag de dag wel om hulp durf te vragen lees je verderop in dit verhaal. Het gaat me nog steeds niet gemakkelijk af maar ik doe het wel. Die oplossing wil ik jullie graag meegeven.

Lieve mensen en oplossingen

Voor mij bestond deze oplossing uit een aantal heel lieve mensen die aandacht, liefde en empathie voor mij hadden, die werkelijk naar mijn verhaal luisterden en die er voor mij waren op ieder moment van de dag. Mensen die niet bij mij kwamen om mogelijke oplossingen aan te dragen maar juist door met volle aandacht te luisteren en terug te koppelen wat ik zei. Deze mensen lieten mij op hun geheel eigen wijze zien en weten dat ze er voor mij waren en mij wilden helpen. Zo kon ik zelf ontdekken wat voor mij goed was, op mijn eigen tempo en kon ik de handvatten die ik kreeg aangereikt ook daadwerkelijk aanpakken en er iets mee gaan doen. Toen op dat moment werd er iets in mij geboren. Ik besefte mijzelf namelijk ineens, dit is wat ik altijd al heb willen zijn voor de ander.

Har(d)t werk

Ja, ik wil er gewoon vanuit mijn hart zijn voor jou als jij dat nodig hebt. Ik wil, als jij dat vraagt, een tijdje met je meelopen, een luisterend oor voor je zijn, je ondersteunen waar jij dat nodig vindt en je de handvatten bieden waar jij weer mee verder kunt. Dat is wie ik ben en waar ik voor sta.

Mijn missie is: Nederland het vredigste, liefdevolste en veiligste land ter wereld.

Door empathie te hebben, vrede in mijzelf te voelen en te doen waar mijn hart ligt kan ik me veilig voelen bij mezelf en kan ik jou helpen om ook die vrede en verbinding weer in jezelf terug te vinden zodat ook jij je weer veilig kunt voelen bij jezelf. Zo helpen we samen om Nederland het vredigste, liefdevolste en veiligste land ter wereld te maken.

Wil jij jezelf weer vrij gelukkig en vredig met jezelf voelen, dan kun je altijd geheel vrijblijvend een gesprek met mij aanvragen.

Commentaar Toevoegen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *